contactadres

Omdat in Kaga Bandoro de internetmogelijkheden beperkt zijn, zal ik enkel af en toe kunnen communiceren via de sateliettelefoon. (draadloos internet) Daarom zal ik mijn gmail adres enkel kunnen nakijken als ik af en toe eens in de hoofdstad Bangui kom. Maar ik ben wel bereikbaar op MSFE-EXPLO10-SAT@barcelona.msf.org (dit mailadres vindt je ook in mijn profiel). Belangrijk: geen foto's of grote bestanden opsturen, zo'n satelliet verdraagt dat niet. En schrijf duidelijk PAUL BOON in de titel, dan weten de collega's dat het een privéberichtje voor mij is.
Ook goed om weten, ik loop een uurtje voor op België, maar dat halen jullie in met het winteruur. Maar het zal wel opstaan zijn om 6u of zo. Dus toch een jetlag?

Wat ben ik ondertussen nog aan de weet gekomen over RCA (République Centrafricaine)?
Van het moment dat je de hoofdstad verlaat is de staat de facto afwezig: het land is bankroet, geen gezondheidszorg, geen onderwijs, geen wettelijk gezag (op een land van 4 miljoen inwoners zijn er maar 4500 krachten politie en leger samengeteld). Schattingen over vluchtelingen variëren van 80 000 tot 220 000 ontheemden. De bedreigingen voor die mensen komen van 1° de rebellen die hen doorvoertaksen, tol, percentjes aftroggelen; 2° het leger dat de dorpelingen beschuldigt de rebellen te steunen en dorpen platbrandt; 3° bandieten "Zaraguinas" genoemd (maar van verschillende origine), die op de weg mensen en voertuigen overvallen; 4° conflicten tussen nomaden en landbouwers voor grond. Voor MSF is vooral het banditisme van belang, daar we zowel bij het leger als bij de rebellen gekend zijn en contact houden. Kaga Bandoro zelf is momenteel gebied van het leger, dat zich voornamelijk in de steden ophoudt, maar de omliggende dorpjes zijn eerder rebellengebied. In vele dorpen is de bevolking verjaagd uit het dorp, gevlucht naar hun velden waar ze in tijdelijke onderkomens leven tot de kust weer veiliger is. De omstandigheden zijn er echter zeer moeilijk: overleven zonder proper water, totaal geen hygiëne, maar voedsel is er wel genoeg voor het moment.
Illustratie van de houding van de overheid tegenover de lokale bevolking: citaat van een dokter (nota bene!): "en soignant des gens on tient les dans une bonne condition qui les permets de continuer à faire la rebellion".

Ik zal er samenwerken met de terreincoordinator die ook alle logistiek en administratie regelt, momenteel een Vlaming, en een verpleegster van MSF-Spanje. En lokaal personeel, vooral verpleegkundigen. In Kaga Bandoro zelf is er een hospitaal, gesteund door het Rode Kruis, maar slecht werkend. MSF werkt in 4 dorpjes tussen Ouandago en Kaga Bandoro in mobiele klinieken: dit wil zeggen dat we 1 keer per week naar dit dorp rijden en er consultatie doen en patiënten behandelen. Bedoeling is om geleidelijk over te schakelen naar gezondheidsposten die 6 dagen per week open zijn. Daarvoor is het nodig dat de gezondheidswerkers (geen verpleegkundigen eigenlijk) opgeleid worden om consultaties te doen, dus dat zal mijn werk zijn, hen leren goed consultaties te doen, juist te werken, en de moeilijke gevallen aan mij door te spelen.

De meest voorkomende ziektes zijn malaria, luchtweginfecties (keelontsteking, longontsteking, oorontsteking,...), diarree, huidinfecties en ooginfecties, en geslachtsziekten. Ook wat slaapziekte. Behalve malaria en slaapziekte dus niet zo heel verschillend van hier, echt basisgezondheidszorg. Alleen de cijfers verschillen: 1 op 70 zwangere vrouwen sterft tijdens de bevalling, 1 op 4 kinderen haalt de vijf jaar niet, 15 % HIV positief,... Afrika 2007.
Een muskietennet, een dak boven het hoofd, proper water, en af en toe wat medicatie: veel heb je niet nodig. Toch twijfel ik nog tussen die Audi of die BMW. Als we maar gezond zijn.

Ok, dat was het vanuit België, hoop jullie snel terug te zien, en kom intussen maar af en toe kijken op de blog.

misschien dat ik tegen dan wat woordjes Sango kan, want met Frans zal ik in de dorpjes niet ver komen.