schorpioenseizoen

Hallo blog,

lang geleden weer. Alles loopt hier nog steeds zijn gewone gangetje, het is
weer zondag, een echte rustdag. Vanmorgen ben ik eens een toertje gaan
fietsen. Zoals te verwachten was compleet verloren gereden in de stad. En
mogelijks buiten de stad, want op een gegeven moment zat ik midden in de
velden en geen huis te bekennen, maar dat is nog geen garantie dat ik niet
in de stad zat. Uiteindelijk maar wat rondgereden, en na een tijdje toch
terug op de markt uitgekomen. Ook een inspectie van het voetbalveld gedaan,
maar dat zag er niet zo best uit. Het zal niet makkelijk worden om daarop te
spelen straks: sinds drie weken geleden is het gras weer dubbel zo hoog
geworden. Het wordt tijd dat ze er eens hooi van maken of zo. Maar we kunnen
ons maar amuseren.

Het regenseizoen loopt nu stilaan op zijn einde, maar het heeft toch nog
enkele keren flink geonweerd, overdag wordt het warmer, en dat merk je ook
aan de natuur. Het gras langer en droger, en de schorpioenen worden
gesignaleerd. We hebben al drie personen met een steek in het hospitaal
gehad: dat doet flink zeer, maar behalve wat lokale verdoving is daar niet
veel aan te verhelpen. En ge gaat daar ook niet van dood of zo, maar het
doet wel veel pijn. Dus toch maar kijken als ge uw schoenen aandoet.
Donderdag hadden we er ook een exemplaar in de keuken tussen de patatten.
Die heeft het toch niet meer kunnen navertellen.

Ondertussen is de kat, die door de huidige bewoners (mezelf natuurlijk
inclusief) het huis buitengekeerd was, terug een beetje gerehabiliteerd.
Omwille van de andere huisdieren. Dinsdag was er een muis in huis
gesignaleerd, en ge kon het gegil van de vrouwelijke bewoners dus drie
straten ver horen. En ik die dacht dat dat een cliché uit de tekenfilms was.
Goed, bij gebrek aan muizenval hebben we de kat een uurtje opgesloten in
dezelfde kamer bij de muis. Toen we de kamer erna afzochten geen haartje of
staartje van de muis meer te bespeuren. We veronderstellen dat Bata, de kat,
dus toch zijn werk heeft gedaan. Vrijdagavond vloog er een vleermuis rond in
de living (waar die natuurlijk veel muggen en vliegen vond), maar daar was
Bata niet tegen opgewassen.

De huidige ploeg expats in Batangafo bestaat nu uit twee Belgen, een
Fransman, een Zweedse, Italiaanse en Spaanse, en een Duitse anesthesist die
net gearriveerd is. Zodat de chirurg ook eens wat grotere operaties kan
uitvoeren. (en niet alles onder lokale verdoving moet doen, met Ketamine
voor de kenners).

Begin van de week was er even paniek over een mogelijks geval van gele
koorts of misschien erger, zelfs een andere vieze ziekte als Dengue,
Lassakoorts, of Ebola. Maar achteraf bleek het allemaal maar voorbarig, we
zijn gewaarschuwd voor volgende keer in elk geval.

Op het politieke vlak beweegt er ondertussen ook een en ander: het ziet
ernaar uit dat een rebellengroep het op een akkoordje gooit met het leger
(om samen harder tegen de andere te vechten). In elk geval is er deze week
voedsel door het leger aan die rebellengroep geleverd, want de sukkelaars
hadden geen eten meer. Maar eigenlijk is dat meer Belgisch nieuws, want
president Bozizé zit blijkbaar in Brussel nu, op een donorconferentie, dus
zouden jullie daar meer van moeten weten. Of is dat slechts een marginaal
kolommetje in de gazet waard?

Nog steeds hetzelfde zeg ik, maar toch verandert het hier ook wel in
Batangafo. Bijna alle gebouwen van het hospitaal zijn al vernieuwd, en nu
aan de afsluiting de gaten worden gedicht, groeit mijn hoop weer, dat er
ooit geen koeien en varkens meer tussen de patiënten rondlopen. Er zijn
waarschijnlijk zelfs geiten die naar het hospitaal komen om te bevallen om
het zo te zeggen, want er mekkeren hier soms kleine hupskes van een dag oud
die nog niet op hun poten kunnen staan, en met de navelstreng er nog aan.

En wat de vernieuwingen betreft, nu we twee keer per week een
vliegtuigverbinding met Bangui hebben, hoop ik dat de bevoorrading wat
vlotter zal verlopen. Enige nadeel van het vliegtuig te nemen is dat ge wel
een uur op voorhand op de luchthaven moet inchecken in Batangafo Airport...

Ondertussen is het weer lang geleden dat ik nog iets vernomen heb van
Belgisch nieuws, ik zoek af en toe de kortegolfradio af naar Radio
Vlaanderen Internationaal, maar ik heb er niet veel hoop op. Tenzij iemand
de uitzenduren en frequenties voor midden-Afrika wil doorgeven. Ik beeld me
al in een zondag hier live een Belgische voetbalmatch te kunnen volgen.

veel groeten aan iedereen,

op en af

Het is frappant hoe rap uw voldoening over het werk dat ge doet kan
veranderen. De ene dag voelt ge u zo tekortkomen, de volgende dag denkt ge
dat ge alles wel de baas kunt. Zo had ik verleden week het gevoel dat het
toch allemaal niet zo simpel was, dat anderen en ikzelf soms niet vertrouwen
op mijn kunde, logisch ook, zo'n groentje van een arts, en ja, misschien is
het een beroepsziekte dat een laborant eerst een bloedtest doet of een
verpleegster zelf pillen zoekt, voor eens te consulteren wat het probleem
is. En als ge zo op uw wacht een patiënt in kritieke toestand onderzoekt, en
moet vaststellen dat er niet veel is dat ge nog kunt veranderen, dan voelt
ge u ook hulpeloos.

Maar als dan de volgende morgen blijkt dat ge de juiste beslissing hebt
genomen, dat het weinige dat ge dan gedaan hebt, geholpen heeft, dan groeit
uw zelfvertrouwen terug. En als ge dan merkt dat in vergelijking met iemand
met 40 jaar ervaring uw analyses toch niet zo slecht zijn, en dat uw juist
en snel handelen goed gaat, dan kunt ge voor even de wereld aan. Tot
achteraf blijkt dat het voor die patiënt dan toch niet geholpen heeft.

Vanmorgen moesten we onze beperkingen toegeven. En zelfs mocht het kindje
niet in Batangafo, maar in het grote Gasthuisberg gelegen hebben, zou er
waarschijnlijk niet veel meer aan te doen zijn geweest. Dus uitleggen aan de
ouders dat hun baby stervende is, bij wijze van vertroosting vraagt de
chirurg hoeveel kinderen de mama heeft. Negen..., ja denkt ge dan, misschien
kan dat iets troost brengen. ...waarvan drie in leven. Ai.

Iets anders dan. Gisterenavond landde het vliegtuig van het
Wereldvoedselprogramma, onvoorzien, op onze sinds een week geopende piste
van Aéroport Batangafo. De twee piloten en een passagier kwamen van Birao
(in het verre oosten tegen Sudan), waren eerst uitgeweken naar Bangui wegens
onweer, en zijn dan nogmaals moeten uitwijken, en uiteindelijk naar Kabo
gegaan, voor het donker was. Gelukkig is er dan MSF om deze vluchtelingen op
te nemen en hen een slaapplaats en eten te kunnen aanbieden, ik vraag me af
wat die twee Canadezen die bijna geen woord Frans praten anders hadden
gedaan. Het hotel hier is al jaren in jaarlijks verlof, en zelfs een echt
restaurant is er niet. Ok, we hebben nog een wederdienst tegoed van hen dus.
Grappig ook dat die piloten zelfs in Afrika en 's avonds als
vrijetijdskledij in hun wit uniform met insignes rondlopen. Beroepseer
zeker? Moet ook wel een ervaring zijn om hier als piloot te werken, zonder
veel terreinkennis, en zonder veel kaarten. Vanmorgen bij het krieken van de
dag, of neen, ze zijn in hun bed blijven liggen tot iedereen al aan het werk
was, en in de vroege middag dan, zijn ze terug vertrokken. Voordien hadden
we nog het emotioneel afscheid van Jean-Jacques en Fabrice.

Ah, en voor hen die het interesseert, ik heb ondertussen mijn vijf gsm's die
ik op bestelling van Europa meegebracht had, van de hand gedaan. Eigenlijk
zou ik er veel winst op kunnen gemaakt hebben, want zulke dingen zijn hier
echt wel gegeerd, en veel te duur in dit land. Maar er is me ook al gevraagd
of ik mijn mp3 niet verkoop, zelfs mijn laptop (neen, dat doe ik niet), en
voetbalschoenen. Ge ziet, hier is nog veel potentieel om handel te drijven.
Alles is hier zo duur omdat het land zo afgesloten ligt, niet aan zee, en
afhankelijk is van commerce via Kameroen. Transportkosten zijn ook
torenhoog. Een bak cola kost in Bangui 7 euro, hier kost het 18 euro. Niet
echt eerlijk he? Begrijpelijk wel, want als ge ziet hoeveel camions er op de
modderige weg kantelen, hoe lang ze erover doen als de weg enkele dagen
ontoegankelijk is wegens regen, of hoe vaak ze ook nog overvallen of
"getaxeerd" worden, dan snapt ge het verschil in prijs.

Hm, ga het hier eens bij laten voor vandaag. Groeten in Belgenland.

tot de volgende keer maar weer,

on est où là?

In Batangafo natuurlijk, nog altijd hetzelfde. Behalve weer wat
zandkorreltjes lichter die met de hevige regenbuien van deze week richting
oceaan zijn afgedreven.

Verandering van ploeg: Fabrice en Jean-Jacques, twee logistiekers met wie we
vier maand het huis gedeeld hebben, gaan terug naar Parijs en Haïti, en
Housama, die eigenlijk eerst in Kabo zat, komt Fabrice nu hier vervangen.
Hij had er genoeg van in Kabo: onveilig, altijd wat, en eigenlijk weinig
werk voor constructies en zo, want geen bevoorrading. Dan is Batangafo wel
anders, want hier heeft ondertussen heel het ziekenhuis een facelift
ondergaan. En hier pikken de militairen ons volleybalveld niet in. Ok,
sommigen spelen (in burger) mee, maar daar kan ik niks op tegen hebben.

Na een tijdje in Afrika beginnen sommige dingen zo gewoon te worden, dat ge
ze doodnormaal gaat vinden. Het is een beetje zoals die reclame op de
luchthaven in Parijs voor een bank: wat voor de ene kunst is, is voor de
andere kitch, en vice versa. Gezond versus ongezond, hip of démodé,
conservatief of vernieuwend, week of weekend, goed of slecht, normaal of
abnormaal: alles hangt ervan af vanuit welk standpunt en achtergrond ge het
bekijkt. Zo ga ik het na vier maanden volkomen normaal vinden dat een meisje
van 15 bevalt (enkel abnormaal dat ze een keizersnede nodig had, maar het
feit dat ze moest bevallen niet), dat ge precies alleen maar kinderen op
straat ziet, en dat de volwassen die ge dan tegenkomt achteraf jonger dan
uzelf blijken te zijn. Een baby die maar een beetje ondervoed is, dat vind
ik maar een fait divers (logisch, als er tien anderen zijn die uw aandacht
nodig hebben), ziekenhuismateriaal dat verdwijnt met de patiënten, ten dode
opgeschreven kinderen die we niet kunnen helpen omdat ze een gecompliceerde
operatie nodig hebben.

Maar soms moet ik ervoor opletten de zaken niet teveel te relativeren, en te
rebelleren als het nodig is. Bijvoorbeeld weet ik nu bestaat er een
waterkansje voor sommige kinderen met bijvoorbeeld een hartprobleem. Er is
een organisatie van Franse ziekenhuizen "Le chaîne de l'espoir" die om de
zoveel tijd een ploeg stuurt om Afrikaanse kinderen in een uitgerust
hospitaal te opereren.
Toch kan ik nog altijd niet wennen aan de geiten in het hospitaal, ik erger
me er meer en meer aan. En de toffe Afrikaanse gewoonte om voor elk probleem
telkens de hulp van hogerhand te zoeken: we zouden een mortuarium nodig
hebben, dus moet MSF daar maar voor zorgen, er is geen licht genoeg hier,
MSF?, we hebben een kostuum nodig, MSF?? Afin, maar het gaat toch goed in
het algemeen.

Ik hoop dat de verbinding met Bangui nu een beetje frequenter en
gemakkelijker wordt, nu dat er een vliegtuig regelmatig zou langs moeten
komen. Zodat er minder tekorten in medicatie en materiaal zullen zijn, en
zodat we misschien ook eens wat bezoek en nieuws vanuit de rest van de
wereld krijgen. Maar dat nieuws hoeft niet met het vliegtuig te komen, dat
mag ook per satelliet.
Voor wie hevig geïnteresseerd is in de algemene toestand hier in de
Centraal-Afrikaanse Republiek, verleden week is er een uitgebreid artikel in
"The Independant" verschenen: Inside France's Secret War. Waarschijnlijk
vindt ge het wel op internet. Maar zoals de titel duidelijk weergeeft, er is
geen sprake van enige nuance, en het is geleden van een voetbalverslag van
de hand van François Colin dat ik nog zulke eenzijdige journalistiek heb
mogen lezen. Maar slechte publiciteit is ook publiciteit he, zodat men
tenminste weet dat er zoiets als Centraal Afrika bestaat.

Jullie wachten dus nog steeds op een nieuwe regering, hier telt men de dagen
van de president, vroeg of laat zal hij toch weer vervangen worden, maar dat
zal ongetwijfeld niet op democratische wijze zijn. Wat mij betreft, mogen ze
nog even wachten tot volgend jaar om een nieuwe revolutie te doen, al zal
het allemaal niet veel verschil maken of veel ophef maken. Och, misschien
moest ik jullie toch maar geruststellen in plaats van over revoluties te
spreken dat helemaal niet aan de orde van de dag is. Deze week hebben we
helemaal geen gewonde militairen moeten oplappen, en het is hier eigenlijk
zoals altijd heel rustig. Dus ik slaap op mijn twee oren, behalve donderdag,
toen de bewaker al om 5u30 het onkruid begon uit te kappen aan de andere
kant van mijn raam.

Tot later,

zondag rustdag

Daarvoor moet ge nu vier maand in Batangafo zijn. Om voor het eerst op de
rivier te gaan; gelukkig zijn er ook mensen die iets ondernemender zijn. Dus
zijn we met Martial en Jessica vandaag in een prauw een stukje de rivier op
geweest. Roeien tegen de stroom, naar een kleine zijarm van de grote rivier,
wat vogels gezien, geen krokodillen of nijlpaarden gespot. Daarvoor moesten
we aan de andere kant zijn, maar de nijlpaarden heb ik voor een volgende
keer gelaten, naar het schijnt zijn het niet zo'n vredelievende beesten.
Verse vis gekocht, nog levend in onze boot gedropt. Het was werkelijk ideaal
weer, want ik wil me niet voorstellen hoe het zou zijn als het regent in
zo'n bootje op de grote rivier. En een beetje roeien als ontspanning kan ook
geen kwaad.

In de namiddag dan de andere ontspannende activiteit: voetballen. Al werkt
het een beetje op mijn zenuwen dat ik de laatste twee volleybalmatchen
verloren heb, en nu met het voetbal terug. Maar erger, het spel was niet
echt fair-play, een vriendenmatch kon ik het niet meer noemen. Ik had bijna
goesting om te zeggen, goed, als het zo moet, dan doe ik niet meer mee. (en
geef de bal dan ook maar terug) Maar dat lijkt me dan nogal kinderachtig dat
het jongetje met de bal beslist wat de spelregels zijn. Ook al is de arbiter
soms stekeblind. Zoals een vrijschop die in doel gaat maar dan afgekeurd
wordt omdat ik zogezegd buitenspel stond. Terwijl ik nog voordien een meter
meer achteruit was gegaan omdat hij naar me keek, zeg dat dan voordien he.
Vrijtrap genomen, prachtig in de haak, joepie, neen afgekeurd, die witte
daar staat buitenspel. Sta ik daar mooi voor aap. Buitenspel, in geen
lichtjaren, maar ja, de scheids is zoals altijd onfeilbaar.

Na zondag begint natuurlijk weer een nieuwe werkweek. Ik moet nog de
statistieken van de voorbije maand maken en opsturen, een vorming voor de
verplegers voorbereiden, de overdracht van onze persoonlijke rekening voor
het eten in huis doen, de huisapotheek nakijken. En tussendoor natuurlijk de
zieken zien en de consultaties superviseren. Ik heb een voorgevoel dat ik
weer niet zoveel zal meespelen met het volleyballen, wat de kwaliteit van
mijn opslag niet bevorderd.

Een lichtpuntje als ik het zo mag noemen is wel dat onze kokkin, Adeline,
ziek is, ze heeft een appendicite gehad, en heeft na de operatie drie weken
verlof gekregen. Van ons mag ze er zelfs meer hebben, want dat betekent dat
de zondagskok Eloi elke dag van de week eten maakt. Elke dag zondag. Hm. En
met de verse lading chocolade van de nieuwe chirurg, Jean-Paul, is ook het
dessert verzekerd. Denk toch dat ik volgende zondag terug wat beweging ga
kunnen gebruiken zo.
Verder hoop ik dat volgende week mijn laptop met het vliegtuig vanuit Bangui
aankomt, zodat ik terug wat autonomer kan werken, en ook wel eens een
muziekje opzetten 's avonds.

groeten vanuit het warme hart van Afrika,