Sinterklaasbrief

Beste Sint en Piet,

dit jaar heb ik mijn best gedaan om braaf te zijn. Ik heb mijn kamer netjes
opgeruimd, mijn bord leeggegeten en mijn huiswerk gemaakt. Soms vergat ik
ook wel eens iets: zo heb ik mijn vrienden wel eens in de kou laten staan,
of was ik er niet als ze mij nodig hadden. Geef hen dus ook maar een
mandarijntje extra.

Daarom had ik graag dit jaar veel snoep en speelgoed. Voor alle kinderen in
het land van de zwarte pieten. En een groot muskietennet voor iedereen. Ook
had ik wel graag de nieuwste versie van Super Mario waarin je
tseetseevliegjes moet doodschieten. Nog een zakje antiaidsknikkers en een
racebaan zonder overvallers en zonder omgekantelde vrachtwagens. Voor de
andere kinderen wil ik nog veel chocolade en ander lekkers, elke dag van het
jaar. En ook een paar voetballen om mee te spelen misschien.

Lieve Sint, geef ons dit jaar toch een beetje vrede. Geef dit jaar geen
kalashnikovs aan de stoute kinderen, en laat nog wat over uit je zak voor
bij je Zwarte Pieten thuis. Wanneer ga je trouwens langs met je stoomboot in
Batangafo? Ik zie hem al de rivier opkomen, met een nijlpaard langs hem en
een kroko aan de andere kant: hoe waaien de wimpels al heen en al weer.

dus lieve sint, ik ga volgend jaar weer heel goed mijn best doen om braaf te
wezen en ik hoop dat ik dan nog steeds een brief mag schrijven,

op een rustige zondagmorgen

...ging ik eens naar de kerk in Batangafo. Wat een schouwspel. Het is niet
dat het anders rustig is, maar deze keer was het toch wel veel gefeest. Kerk
bomvol, en swingen dat dat doet. Ik had de indruk dat hier harder gedansd
werd dan in de gemiddelde Belgische discotheek. En dan nog een stoet van
offergaven, die al dansend de kerk doogedragen worden: maniok, aardappelen,
fruit,... Soms is het toch een raar gevoel, te weten dat ge daar maar met
twee blanken in die kerk zijt: gij, en nog een blanke aan een kruis vooraan.
Ok, maar dat was verleden week.

Deze week was ik van wacht, dus ging ik op een rustige zondagmorgen naar het
ziekenhuis een zaaltoer gaan doen. Ik was net klaar met een dronkenlap die
aan het stuipen was (ja, die vindt ge overal hoor), toen ik over de radio
bericht kreeg: even buiten de stad was een camion gekanteld, of we met een
ploeg de gewonden konden gaan halen. Dus even een paar vrijwillige
verplegers opgetrommeld, de chirurg begon zijn scalpel al te scherpen, en
dan naar de plaats van het onheil. Je zou verwachten dat hij ergens
gekanteld was net in een bocht of in een afdaling, maar het was gewoon een
stuk rechtdoor waar een tientonner op zijn zij lag. Je moet het maar kunnen,
om die op zijn kant te leggen, maar de chauffeur had net ervoor nog een
waarschuwing van de commissaris gekregen dat hij gedronken had, en dat hij
goed moest opletten. Hij had hem beter tegengehouden verdorie. Dus ter
plaatse aangekomen: schade opmeten, zien wie het eerst weg moet, en
organiseren. Het had erger kunnen zijn: 1 dode, vier zwaargewonden zonder
levensgevaar, en tien lichtgewonden. Zo was het toch middag voorbij eer
iedereen in het hospitaal terug was.

Elk nadeel heb zijn voordeel (is dat niet Johan Cruyff die dat zegt): dus
kregen we felicitaties van de chef de centre voor ons goede werk. Ge moet
weten dat de zus van de commissaris bij de gewonden was en geopereerd was
voor een dubbele enkelbreuk. Maar die felicitaties waren toch wel speciaal:
een dag voordien, na een aanvaring met de chef de centre, werden ik en de
MSF-verpleegster de toegang tot het hospitaal ontzegd: een conflict dat
voornamelijk draait om zijn geld en hiërarchie. Na een uurtje, zonder
excuses van onzentwege uiteraard, maar na bemiddeling van onze logistieker,
mochten we terug ons werk gaan doen. Maar het is nog steeds op voet van
oorlog werken. (eerder een personenkwestie ook, want zijn plaatsvervanger is
een zeer beminnelijk man, maar de chef de centre heeft ergens een vijsje
los) Vandaag dus toch felicitaties, we zullen zien wat morgen weer brengt,
zo is het nooit vervelen.

Trouwens, verleden week waren we met twee dokters, (eentje ziek geworden en
moeten terugsturen naar de hoofdstad), sinds zaterdag ben ik alleen. Met een
anesthesist en chirurg ok, maar de bedoeling is dat die hun operatiezaal
niet uitkomen. Want de andere dokter heb ik vrijdag moeten meedelen dat zijn
zus gestorven was. Dus zaterdag moest die terug voor de begrafenis. Ik ken
de preciese omstandigheden niet, maar hij vertelde achteraf dat ze al een
tijdje depressief was, sinds haar ex-man, die naar Frankrijk verhuisd was,
plotseling de twee kinderen kwam halen.

Bijna elke week moet er iemand gerepatrieerd worden voor een overlijden, en
bijna elke dag moet ik ziekebriefjes tekenen: logisch ook, met meer dan 100
werknemers, maar ook gezien de hygiëne en levensomstandigheden. En gezien de
malariamuggen. Mensen klagen misschien niet zo rap (alhoewel, hangt er
gewoon vanaf wie), maar zijn zeker vaker ziek. Tandbederf bijvoorbeeld, maar
ik heb al eens eerder gezegd dat we hier ook Tandartsen zonder Grenzen goed
zouden kunnen gebruiken, neen? En nog iets over onze werknemers, we waren
toch wel even geshockeerd toen we vernamen dat onze radio-operateur zijn
vrouw voorstelde. 13 jaar. Al wisten we dat het hier vaak gebeurd, zeker
onder de moslimbevolking, en al zien we zulke zwangere meisjes wel op de
operatietafel voor een keizersnede, als ge dat moet vaststellen bij uw eigen
medewerkers, dan zijt ge daar toch wel niet goed van.

Over zwangere vrouwen gesproken, we hebben donderdag weer vijf weeskindjes
gemaakt: vrouw van veertig aan haar twaalfde zwangerschap, vier kinderen nog
in leven plus de vijfde nu die per keizersnede is gekomen. De vrouw heeft
het nog twee uur overleefd, en is dan doodgebloed. Ze was niet meer te
redden. Ondertussen zijn we wel begonnen het personeel duidelijk te maken
dat er gereanimeerd moet worden wanneer een patiënt gestorven is, en dat ze
de dokter moeten roepen bij een overlijden. Want ze hebben totaal de reflex
niet om nog iets te doen als iemand stopt met ademen. Zo ben ik dus
zaterdagnacht nog gaan vaststellen dat het kind dat ik eerder die avond
opgenomen had gestorven was. Lever en nieren naar de knoppen, ik gebruik het
niet graag als excuus, maar hier ik heb geen andere diagnose dan dat het
kind vergiftigd is door traditionele kruiden.

Zo ben ik volle vaart aan mijn laatste week begonnen, over twee dagen komt
de aflossing aan, en kan ik mijn afscheid beginnen voorbereiden. Toch hoop
ik dat niet alle dagen even hectisch zijn. En misschien, misschien zou ik
volgende week wel eens een rustige zondagmorgen kunnen hebben, om uit te
blazen van het afscheidsfeest zaterdag. En zo kan ik me al beginnen
voorbereiden op mijn eerste verkoudheid als ik terug in een koude
decembermaand aankom.

warme groeten vanuit Batangafo,

het wilde westen

Het kan verkeren.

In het begin van de week echt heel heel rustig in het hospitaal, ik vroeg me
al af of de malariamuggen in staking waren. Was het niet dat ergens een
dolle hond drie mensen had gebeten, ik zou bijna geen werk meer gehad
hebben. Dus kon ik mij wat bekommeren om Joseph, een twaalfjarige wees, die
door zijn grote broer opgevangen was. Maar nu is die al enige tijd gaan
vissen, en de jongen, die vel over been is, besloot dan maar terug naar het
hospitaal te gaan, voor zijn afspraak van een maand geleden. We geven hem nu
elke dag het eten van de hospitaalkeuken, een wasbeurt en nieuwe kleren kon
hij ook gebruiken, en we moeten zien wat we nog kunnen helpen. De volgende
dag was zijn neefje meegekomen, al geen gram vet meer.

En dan plots woensdag : 5 kinderen die zo bloedarmoedig zijn dat ze een
transfusie nodig hebben. Veel testen, donors zoeken, infusen plaatsen.
Waarom, oh Murphy, komt dat toch altijd allemaal ineens? Terwijl we nog
volop met de donors en al bezig zijn komt er een volgeladen legertruck
binnengereden : ze zijn op de terugweg van Kabo (die weg die wij sinds
augustus niet meer nemen) in een hinderlaag gevallen, twee personen geraakt.
De ene, echtgenote van een militair, was al overleden bij aankomst in het
hospitaal. De andere, een soldaat, kreeg een kogel in de wang, heeft veel
geluk gehad. Geopereerd, zal er een mooi litteken aan overhouden.

Een hinderlaag voor een militair konvooi, dat is een legitiem doelwit toch?
Rebelletje spelen tegen een dictatoriaal regime, alla Ché Guevara, dat is
vechten voor de goede zaak neen? En het zou me niet verbazen als over een
paar weken de militairen weer eens een paar dorpen in brand steken, als
vergelding. Maar die vrouw was toch mooi dood. Oorlog is lelijk, altijd. Als
je de ogen van de doden moet sluiten, zijn er geen goeden of slechten, is er
gewoon weer een mens vermoord. Oh, waarom, de dood is zo zinloos. Zoals dat
Belgische meisje dat door haar broer naar het paradijs is gestuurd. Er is
een mens vermoord. Een leven.

Om over iets anders te praten: tandpijn. Het blijkt hier een echte epidemie
te zijn, maar er zijn hier geen tandartsen zonder grenzen, jammer genoeg. Ik
heb al twee personeelsleden naar Bangui moeten sturen, er wachten er nog
twee, en dat is enkel omdat ze al een abces hebben. Misschien is het
logischer van ineens een tandarts tot hier te laten komen en dan ineens
iedereen zijn tanden te trekken (of toch de rotte).

Verleden maandag een interessante vergadering gehad. De Europese Commissie
kwam kijken in Batangafo hoe de toestand er was, om te evalueren of de
regionale vredesmacht zouden ondersteunen en ook in Batangafo een basis
zouden zetten. Was nogal kick and rush: ze hadden een uur voor de lokale
autoriteiten en dan nog een uur voor de ngo's.

We zaten bijeen in een schoolgebouw van de missie, neutraal terrein. De
ambassadeur van de Europese Unie in Bangui zat de vergadering voor, een man
met grijs haar, bril, en pikzwarte wenkbrauwen, kan nogal een streng gezicht
trekken daarmee. Verder vier dertigers van de Europese Commissie:
waarschijnlijk werken ze 10 maanden per jaar op een bureau in de Berlaymont,
hier zijn ze dan eens even op terreinvisite, weg van de asbest. Diplomaten
aan het begin van de carrièreladder, ze keken af en toe op hun horloge en op
de planning waar het vliegtuig morgen heen zou gaan. Daarnaast Mr. Dujour,
die stel ik dadelijk voor. Verder twee militairen van de Fomuc, dat is de
regionale vredesmacht, ondersteund door de Afrikaanse Unie en betaald door
de Europese Unie en Frankrijk. Fomuc, dat zijn dezelfden waarvan, vijf maand
geleden toen ik nog in Kaga Bandoro zat, eens een soldaat voorbijwandelde
aan ons huis en ons vroeg of we hen geen oliefilter konden lenen. Ge ziet
het al gebeuren, MSF die de militairen een handje helpt met hun auto? Liever
niet. Dan nog een kolonel van de Afrikaanse Unie, een kwaadkijkende militair
attaché van de Franse ambassade (die er fier over was dat Frankrijk op
koloniale wijze 42% van die militaire macht betaalt),en een adviseur van de
ambassadeur die er voor de versiering bijzat. Tot slot de vrouw van de
Norwegian Refugee Council (onze enige collega-ngo hier in Batangafo), een
militair van de Europese Unie, mezelf en Houssami voor MSF en de cirkel is
rond.

De vergadering was voornamelijk eenrichtingsverkeer, met de ambassadeur die
een uitleg gaf over wat de plannen waren voor de Fomuc om hier de veiligheid
te verzekeren en over beloofde fondsen voor heropbouw. De ngo's van onze
kant (NRC en MSF) hielden ons op de vlakte wat informatie betreft, om enkel
gekende zaken te communiceren en geen gevoelige informatie. Gelukkig was er
nog Mr. Dujour. Een Fransman, excuseer, een blanke Centraalafrikaan want hij
is genaturaliseerd, die hier al veertig jaar een weeshuis uitbaat met alles
wat erbij hoort (school, huizen, tot en met duivenkot). Hij hoeft zich niet
aan het protocol te houden, en kan vrijuit spreken: over de coupeurs de
route die veruit het grootste probleem vormen, over hun opdrachtgevers die
de overheden corrumperen. Over honderden koeien die gestolen worden, en
herders die vermoord worden. Zodat die ambassadeur toch ook iets nieuws
heeft gehoord hier in Batangafo.

De militairen van hun kant hadden ons graag horen zeggen dat we vragende
partij zijn dat ze komen om de wegen te beveiligen, maar gezien onze
onpartijdigheid kunnen we enkel diplomatisch antwoorden hoe de situatie nu
is, en dat alles wat de veiligheid garandeert goed is. Maar we gaan hen niet
uitnodigen. Hoewel we wel denken dat het een goede zaak is. Het was een raar
allegaartje dus, dat daar bijeen zat, verschillende werelden tesamen:
Berlaymont, Bangui, Batangafo, alles dooreen.

Sinds maandag hebben we ook Sergio op bezoek, een Spaanse informaticus die
onze computerproblemen komt oplossen. Werkt sinds anderhalf jaar voor MSF in
Barçelona, nu de eerste maal op het terrein. Hij vindt dat eigenlijk
iedereen van het begin het terrein zou moeten zien om te weten waarvoor je
dat bureauwerk doet. Misschien wel ja, misschien zou een vliegtuigticket of
een vaccinatie, of een profielomschrijving of een statistiek of een
bestelling van medicamenten dan beter in orde komen. Aan de andere kant is
het ook logisch dat je hier niet als toerist moet komen. Omdat hij geen
Frans spreekt, is het hier nog iets meertaliger geworden, zodat ik op het
eind niet meer weet of ik nu in het Frans of Engels was begonnen. (dat komt
me precies bekend voor)

Via de kortegolf heb ik nog vernomen dat Frankie Vercauteren ontslaan is en
dat de Franse spoorwegen staken (wat nu ook niet echt nieuws is), maar we
nog steeds geen regering hebben. Amai zeg, hebben die vorige geluk: die
moeten niet meer werken sinds juni (afin, of mogen toch geen beslissingen
nemen), en worden nog zes maand verder betaald.

Ik stel het hier nog wel, voor de nieuwsgierigen die nog nieuws vanuit
Batangafo willen, het begint te dringen want mijn tijd hier kort af.

Dag,

nieuwsbulletin

Trring, wekker, opstaan, douche, ontbijt. Wat mis ik? Radio, juist.

Sinds deze week het voorbeeld van de chirurg gevolgd en elke morgen
afstemmen op kortegolf 9,97 RTBf Internationaal. Eerst dacht ik aan wat
storing op de lijn, want ik hoorde spreken over Vlaamse agressie, maar dan
begreep ik dat het nog steeds de oude Belgische politiek was, waar niks
verandert. Toch interessant om de dingen zo wat te kunnen volgen, en ook wel
eens nuttig om het van de andere kant van de taalgrens te horen, het nieuws.
Grappig is ook dat het juist dezelfde reclames zijn en blijven: Garmin gps,
Carglass ruitenmaker. (deze blog wordt gesponsord)

Ondertussen blij dat ik niet in Pakistan zit, hoewel er misschien meer te
beleven valt dan in Batangafo. Niet dat ik me hier verveel hoor. Van de week
een vals alarm voor Lassa koorts gehad, bloedstalen opsturen naar de
hoofdstad, isolatie,... ge zijt daar al rap twee dagen mee zoet. en
ondertussen heb ik hier nog de resterende hoofdstukken van mijn cursus
gediagnosticeerd: zo hadden we een ankylostomiase en een sikkelcelanemie
(voor de freaks van tropische bizarrigheden, in Batangafo is er voor elk wat
wils).

In de centraalafrikaanse politiek duren de onderhandelingen ook voort: een
rebellengroep en de regering hebben een akkoord, de anderen vechten nog
ergens voort. Maar nu het droge seizoen begonnen is, kondigt dat hardere
gevechten aan. Daar is een zeer logische verklaring voor: als het gras lang
is, kunt ge elkaar niet zien om te schieten, maar nu is men overal het
metershoge droge gras aan het platbranden, en zo kunt ge terug zien op wie
ge moet schieten. Trouwens, waarschijnlijk wordt de weg naar Kabo terug
veilig, omdat het leger daar nu zit. En blijkbaar dirigeren bepaalde
machtige mensen de "coupeurs de route" zodat die kunnen beslissen niet meer
op die plaats maar op een andere overvallen te plegen. Een zaak met een
reukje aan, maar het is alom geweten dat die kleine bendes niet alleen
opereren, maar in opdracht van, en dat zijn blijkbaar mensen met goede
banden met de plaatselijke overheid.

Gisteren heb ik aan tafel een hele uitleg over wie Sinterklaas is, want
blijkbaar komt die goede man niet in Zweden. Ik versta dat volledig, het is
daar veel te koud, en de kinderen zijn daar waarschijnlijk veel te stout. En
trouwens, die hebben al de kerstman als buur, dus misschien komt die wel
langs. Misschien moet ik toch maar aan mijn Sinterklaasbrief beginnen?

En misschien moet ik ook maar eens beginnen wat foto's te trekken, want ik
heb al heel veel materiaal van anderen, maar misschien vindt niet iedereen
de chirurg zijn operatiefoto's even interessant.

tot de volgende,

De nationale voetbaluitslagen

Gisterenavond heb ik me echt geamuseerd, RTBf via kortegolf, live Belgische
competitie, met wat interferentie af en toe. Ik heb het volgende begrepen:

-Club-Zulte 1-0

-Anderlecht-Westerlo 3-1

-Mons-Cercle 0-2

-St-Truiden-Gent 2-1

-GBA-... 2-0

-Charleroi-Dender 2-0

en er was nog iets met Johan Vermeersch, maar daar heb ik het fijne niet van
begrepen.

Wat moet een mens meer hebben?

Alleen jammer dat de telefoonverbinding gisteren niet wilde werken. Niks aan
te doen, geen doorkomen aan. Afgezonderd van de wereld.

De anekdote van de week. Veertien dagen geleden was hier een patiënte in het
ziekenhuis opgenomen met uitwendige bloedingen en nadien overleden. Omdat
het ook kon gaan om een geval van gele koorts of andere ziektes zoals Ebola
of zo, hadden we een bloedstaal moeten opsturen naar de hoofdstad voor
analyse, maar daar waren we te laat mee, ook al omdat de kans zeer klein was
gezien de evolutie dat dat het probleem was. Goed, toch iedereen van het
probleem op de hoogte gesteld.

Tien dagen later gaat de Chef de Centre (geen werknemer van MSF, terwijl MSF
het ziekenhuis eigenlijk volledig overgenomen heeft), die hier in Batangafo
eigenlijk nooit iets doet tenzij ons tegenwerken, naar Bangui, in een auto
van MSF nota bene. Daar aangekomen presenteert hij zich doodleuk op het
bureau met een bloedstaal dat zogezegd van die patiënte komt (waar iedereen
hier grote twijfels bij heeft) en klaagt hij dat MSF geweigerd heeft bloed
op te sturen voor analyse. Iedereen in rep en roer, ministerie en
wereldgezondheidsorganisatie gealarmeerd, want mogelijks een geval van Gele
Koorts in Batangafo. Allemaal omdat meneer de baas van het ziekenhuis ons
wil tegenwerken, achteraf blijkt het bloed helemaal negatief te zijn, maar
ik hoop dat het nog een staartje krijgt. Hoe hij verklaart het bloed
getransporteerd te hebben (risicovol voor besmetting), in zijn bagage in een
transport van MSF zonder verwittiging?

Verleden week is het Centraalafrikaanse Rode Kruis in de provincie een
verdeling van muskietennetten begonnen. Hip hip hoera, dat was echt nodig,
zeker omdat onze stock er volledig door was, en de bevoorrading komt niet
aan omdat het schip vanuit Europa na drie maanden onderweg ergens niet meer
te vinden is, in elk geval gaat die levering veel te laat komen. Ik hoop met
de Rode Kruis muskietennetten toch wat minder zieke kinderen te zien, al is
mijn hoop niet zo groot. Sympathieke jongens trouwens, die van het Rode
Kruis, dat ze nog wat netten voor ons overhebben om in het hospitaal uit te
delen.

Sinds vorige mail heeft het niet meer geregend, dus het droge seizoen is
toch begonnen nu. Je merkt het, men begint de velden in brand te steken (en
dus hangt er altijd as in de lucht, zelfs als mijn huisgenoten niet roken).
De gezonde buitenlucht van het Afrikaanse platteland. Met nog een beetje
meningitis bacterietjes erin misschien, en we zijn content.

In huis anders weer een hele verandering. Van 8 naar 5 huisbewoners en
dinsdag nog met 4. Een beetje tien kleine negertjes. Onze sterkhouders van
de laatste vier maanden weg, nu ben ik de langst blijvende expat hier. Dat
voel ik ook wel in het werk in het hospitaal, dat alles normaler begint te
verlopen, ik ben (niet alles), maar meer de baas dan voorheen.

Nog patiëntennieuws? Vrijdagavond een vrouw gezien die aan de dood ontsnapt
was: na een echtelijk dispuut over geld was haar echtgenoot vertrokken met
het dreigement haar te doden. Na eerst een heel stuk in zijn kraag gedronken
te hebben kwam hij terug en stak haar met het keukenmes. Na 8 uur stappen
komt ze om 3 uur 's nachts in het hospitaal aan, gelukkig moet het mes tegen
een rib blijven steken zijn, want een mes in uw hart of uw longen is niet zo
gezond, zeker als ge geen spoedgevallen naast de deur hebt.

Vandaag dan weer wat anders: me kwaad moeten maken op een patiënte: fysiek
nog mentaal mankeert ze iets (toch niet met reden om in het ziekenhuis te
blijven), maar als ze naar huis gestuurd wordt gedraagt ze zich theatraal en
laat zich vallen, simuleert dat ze ziek is en weet ik wat. Probleem van die
vrouw is dat ze hier nog al geweest is met haar kind, we haar toen wat
geholpen hebben met kleren en zo, en dat ze toen nog weken nadien bleef
zagen voor eten en kleren en weet ik wat. Ok, sociaal zal ze het wel
moeilijk hebben, maar het ziekenhuis is geen hotel, en als ze mijn tijd zit
te verdoen met haar toneel terwijl ernaast een kritieke patiënt ligt, dan
moet ze me niet meer lastigvallen.

Over kleren gesproken, vandaag zag ik een kindje dat in plaats van een
t-shirt een plastiekzak aanhad (een beetje zoals bij een betoging met rode
en groene zakken, maar dan kleiner). Ik heb daar allemaal geen foto's van,
maar tis maar om te zeggen dat er veel mensen zijn die hier in lompen
rondlopen. Niet dat ge daar dood van gaat, want het is hier toch altijd warm
genoeg, maar proper is anders.

Ge ziet, als ik zo verhalen vertel over patiënten of collega's, een
Centraalafrikaan is niet veel anders dan een Belg. Er zijn er die klagen, er
zijn er die content zijn, er zijn er die werken, er zijn er die lui zijn,
sommigen lachen altijd, een ander ziet ge nooit met een glimlach. Neen, het
is niet zo dat de mensen altijd lachen. Het is wel zo dat ze meer miserie
hebben, maar een mens kan ook niet heel zijn leven in een depressie zitten,
ook al hebt ge 8 kinderen verloren, ge kunt toch nog lachen. Er zijn
moeilijke mensen, en er zijn trouwe vrienden, er zijn er die altijd op tijd
zijn, en die altijd te laat zijn. Ja, ik weet het, ik weet het, maar ik doe
mijn best om toch op tijd te komen regelmatig.

Maar jawel, het lijkt soms of ik me hier echt wel thuis voel, na 5 maand,
maar ik mis jullie hoor. Het is nu allemaal zo lang niet meer, en ik hoop
dat ik nog een goed einde aan mijn werk hier kan breien en dan naar huis
vliegen. Ik zie er wel naar uit om met dat kleine vliegtuig over de
Afrikaanse brousse te vliegen. Al kan het ook zijn dat ik gewoon per auto
terugkeer, dat zien we dan wel.

tot mails,