terug in Bangui

Ik weet niet in welke mate de moord op Elsa van MSF-Frankrijk in een ver land nieuws was in post-verkiezingen-België: maandag is een collega van mezelf omgekomen toen hun auto "per ongeluk" beschoten werd door rebellen in Paoua, zo'n 300 km van Kaga Bandoro, waar ik net 5 dagen werkte. Meer details vind je (Dirk!) onder http://www.azg.be/nl/terrein/landen/afrika/centraal_afrika_news_03.shtml

We zijn uiteraard allemaal aangeslagen, en om redenen van solidariteit, eigen veiligheid, en om een sterk signaal te geven, zijn alle werkzaamheden van gans MSF voorlopig gestaakt, behalve de hospitalen. Dus zijn we gisteren met onze ploeg teruggekomen naar Bangui, waar we nu eerst opgevangen worden om alles te verwerken, en ook beslist wordt over de toekomst van de projecten. Voorlopig is niks nog zeker, voor mezelf ben ik ook niet zeker of ik in deze situatie moet blijven werken. In principe is de toestand vandaag niet onveiliger dan een maand geleden, maar dit tragische voorval toont aan hoe rap het gebeurd kan zijn.

Ik begon me net een beetje in te werken en iedereen te leren kennen bij naam, echt een goeie ploeg daar. Maandag nog had ik dan mijn "doop" gekregen met de eerste mobiele kliniek. Omdat we een uur later waren dan de week ervoor, en er vrijdag nog geschoten was, waren er geen patiënten toen we aankwamen in het dorp. Na veel claxonneren en roepen kwamen na een uurtje de eerste mensen uit de brousse aan (minstens 5 km ver naar hun velden gevlucht) naar het schooltje waar we onze consultatie opgesteld hadden. Voor mezelf was het even doorbijten: na bijna een jaar zonder klinische activiteit, consultatie via tolk, geen onderzoekstafel, niet vertrouwd met de ziekten en behandelingen. Gelukkig kon ik veel vragen aan Lena en de lokale verplegers, en ik hoopte dat het de volgende dagen wat vlotter zou gaan. Maar het zal dus voorlopig bij deze ene keer blijven. Soms ook frustrerend te vermoeden dat iemand tuberculose of aids heeft, maar geen mogelijkheid om te diagnosticeren of te behandelen. Een liesbreuk die er al 10 jaar zit, wel dat is zo ongeveer de wachttijd voor een geplande operatie, dus laat ze maar rustig zitten.

Dus dan gisteren weer de acht uur lange trip gedaan naar de hoofdstad, waar we helemaal rood van het stof aankwamen, maar verder in orde. Ik droom toch nog af en toe over mijn idee om een zeppelinverbinding in Afrika te openen, dat zou soms zo praktisch zijn, sneller dan over de weg, en gemakkelijker te onderhouden. Onderweg verder weer een aantal dingen opgemerkt: de getuigen van Jehova zijn ook hier aanwezig met enkele koninkrijken Gods in kleine dorpjes, en als ge u moest afvragen waarop mensen koken: hout, overal, ook in de hoofdstad. Daarom dat ge op 30 km van Bangui begint jongens tegen te komen die een kar hout de weg op duwen bergop bergaf tot in Bangui, ze krijgen daar zo'n 2 euro voor (2 kuub hout of zoiets). Zonnepanelen zouden misschien iets efficiënter en milieuvriendelijker zijn (over Kyoto gesproken, hoeveel hout hier niet gekapt wordt gewoon om op te koken), en ook een grote vermindering van last maar dan verliezen die mensen natuurlijk ook weer hun inkomen. Hoewel de kinderen dan misschien meer tijd hebben om naar school te gaan?
En op de weg "Roulez, mais attention. Attachez votre capote de sécurité" zoals een groot bord bij het binnenkomen van Bangui zegt. Aids, syphilis, gonorree, ze zijn inderdaad wijdverspreid, gelukkig zijn er niet teveel taboes daarvoor. En oplossingen? Zoals onze logistieker zegt: de beste consultatie, met twee behandelingen: paracetamol of capote. En voor de erge gevallen allebei.

Wel, voorlopig is het dus afwachten, overleggen en nadenken, ik hou jullie op de hoogte en ben in tussentijd ook weer bereikbaar via gmail.

Groeten vanuit Bangui in rouw