competitie, met wat interferentie af en toe. Ik heb het volgende begrepen:
-Club-Zulte 1-0
-Anderlecht-Westerlo 3-1
-Mons-Cercle 0-2
-St-Truiden-Gent 2-1
-GBA-... 2-0
-Charleroi-Dender 2-0
en er was nog iets met Johan Vermeersch, maar daar heb ik het fijne niet van
begrepen.
Wat moet een mens meer hebben?
Alleen jammer dat de telefoonverbinding gisteren niet wilde werken. Niks aan
te doen, geen doorkomen aan. Afgezonderd van de wereld.
De anekdote van de week. Veertien dagen geleden was hier een patiënte in het
ziekenhuis opgenomen met uitwendige bloedingen en nadien overleden. Omdat
het ook kon gaan om een geval van gele koorts of andere ziektes zoals Ebola
of zo, hadden we een bloedstaal moeten opsturen naar de hoofdstad voor
analyse, maar daar waren we te laat mee, ook al omdat de kans zeer klein was
gezien de evolutie dat dat het probleem was. Goed, toch iedereen van het
probleem op de hoogte gesteld.
Tien dagen later gaat de Chef de Centre (geen werknemer van MSF, terwijl MSF
het ziekenhuis eigenlijk volledig overgenomen heeft), die hier in Batangafo
eigenlijk nooit iets doet tenzij ons tegenwerken, naar Bangui, in een auto
van MSF nota bene. Daar aangekomen presenteert hij zich doodleuk op het
bureau met een bloedstaal dat zogezegd van die patiënte komt (waar iedereen
hier grote twijfels bij heeft) en klaagt hij dat MSF geweigerd heeft bloed
op te sturen voor analyse. Iedereen in rep en roer, ministerie en
wereldgezondheidsorganisatie gealarmeerd, want mogelijks een geval van Gele
Koorts in Batangafo. Allemaal omdat meneer de baas van het ziekenhuis ons
wil tegenwerken, achteraf blijkt het bloed helemaal negatief te zijn, maar
ik hoop dat het nog een staartje krijgt. Hoe hij verklaart het bloed
getransporteerd te hebben (risicovol voor besmetting), in zijn bagage in een
transport van MSF zonder verwittiging?
Verleden week is het Centraalafrikaanse Rode Kruis in de provincie een
verdeling van muskietennetten begonnen. Hip hip hoera, dat was echt nodig,
zeker omdat onze stock er volledig door was, en de bevoorrading komt niet
aan omdat het schip vanuit Europa na drie maanden onderweg ergens niet meer
te vinden is, in elk geval gaat die levering veel te laat komen. Ik hoop met
de Rode Kruis muskietennetten toch wat minder zieke kinderen te zien, al is
mijn hoop niet zo groot. Sympathieke jongens trouwens, die van het Rode
Kruis, dat ze nog wat netten voor ons overhebben om in het hospitaal uit te
delen.
Sinds vorige mail heeft het niet meer geregend, dus het droge seizoen is
toch begonnen nu. Je merkt het, men begint de velden in brand te steken (en
dus hangt er altijd as in de lucht, zelfs als mijn huisgenoten niet roken).
De gezonde buitenlucht van het Afrikaanse platteland. Met nog een beetje
meningitis bacterietjes erin misschien, en we zijn content.
In huis anders weer een hele verandering. Van 8 naar 5 huisbewoners en
dinsdag nog met 4. Een beetje tien kleine negertjes. Onze sterkhouders van
de laatste vier maanden weg, nu ben ik de langst blijvende expat hier. Dat
voel ik ook wel in het werk in het hospitaal, dat alles normaler begint te
verlopen, ik ben (niet alles), maar meer de baas dan voorheen.
Nog patiëntennieuws? Vrijdagavond een vrouw gezien die aan de dood ontsnapt
was: na een echtelijk dispuut over geld was haar echtgenoot vertrokken met
het dreigement haar te doden. Na eerst een heel stuk in zijn kraag gedronken
te hebben kwam hij terug en stak haar met het keukenmes. Na 8 uur stappen
komt ze om 3 uur 's nachts in het hospitaal aan, gelukkig moet het mes tegen
een rib blijven steken zijn, want een mes in uw hart of uw longen is niet zo
gezond, zeker als ge geen spoedgevallen naast de deur hebt.
Vandaag dan weer wat anders: me kwaad moeten maken op een patiënte: fysiek
nog mentaal mankeert ze iets (toch niet met reden om in het ziekenhuis te
blijven), maar als ze naar huis gestuurd wordt gedraagt ze zich theatraal en
laat zich vallen, simuleert dat ze ziek is en weet ik wat. Probleem van die
vrouw is dat ze hier nog al geweest is met haar kind, we haar toen wat
geholpen hebben met kleren en zo, en dat ze toen nog weken nadien bleef
zagen voor eten en kleren en weet ik wat. Ok, sociaal zal ze het wel
moeilijk hebben, maar het ziekenhuis is geen hotel, en als ze mijn tijd zit
te verdoen met haar toneel terwijl ernaast een kritieke patiënt ligt, dan
moet ze me niet meer lastigvallen.
Over kleren gesproken, vandaag zag ik een kindje dat in plaats van een
t-shirt een plastiekzak aanhad (een beetje zoals bij een betoging met rode
en groene zakken, maar dan kleiner). Ik heb daar allemaal geen foto's van,
maar tis maar om te zeggen dat er veel mensen zijn die hier in lompen
rondlopen. Niet dat ge daar dood van gaat, want het is hier toch altijd warm
genoeg, maar proper is anders.
Ge ziet, als ik zo verhalen vertel over patiënten of collega's, een
Centraalafrikaan is niet veel anders dan een Belg. Er zijn er die klagen, er
zijn er die content zijn, er zijn er die werken, er zijn er die lui zijn,
sommigen lachen altijd, een ander ziet ge nooit met een glimlach. Neen, het
is niet zo dat de mensen altijd lachen. Het is wel zo dat ze meer miserie
hebben, maar een mens kan ook niet heel zijn leven in een depressie zitten,
ook al hebt ge 8 kinderen verloren, ge kunt toch nog lachen. Er zijn
moeilijke mensen, en er zijn trouwe vrienden, er zijn er die altijd op tijd
zijn, en die altijd te laat zijn. Ja, ik weet het, ik weet het, maar ik doe
mijn best om toch op tijd te komen regelmatig.
Maar jawel, het lijkt soms of ik me hier echt wel thuis voel, na 5 maand,
maar ik mis jullie hoor. Het is nu allemaal zo lang niet meer, en ik hoop
dat ik nog een goed einde aan mijn werk hier kan breien en dan naar huis
vliegen. Ik zie er wel naar uit om met dat kleine vliegtuig over de
Afrikaanse brousse te vliegen. Al kan het ook zijn dat ik gewoon per auto
terugkeer, dat zien we dan wel.
tot mails,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten