veranderen. De ene dag voelt ge u zo tekortkomen, de volgende dag denkt ge
dat ge alles wel de baas kunt. Zo had ik verleden week het gevoel dat het
toch allemaal niet zo simpel was, dat anderen en ikzelf soms niet vertrouwen
op mijn kunde, logisch ook, zo'n groentje van een arts, en ja, misschien is
het een beroepsziekte dat een laborant eerst een bloedtest doet of een
verpleegster zelf pillen zoekt, voor eens te consulteren wat het probleem
is. En als ge zo op uw wacht een patiënt in kritieke toestand onderzoekt, en
moet vaststellen dat er niet veel is dat ge nog kunt veranderen, dan voelt
ge u ook hulpeloos.
Maar als dan de volgende morgen blijkt dat ge de juiste beslissing hebt
genomen, dat het weinige dat ge dan gedaan hebt, geholpen heeft, dan groeit
uw zelfvertrouwen terug. En als ge dan merkt dat in vergelijking met iemand
met 40 jaar ervaring uw analyses toch niet zo slecht zijn, en dat uw juist
en snel handelen goed gaat, dan kunt ge voor even de wereld aan. Tot
achteraf blijkt dat het voor die patiënt dan toch niet geholpen heeft.
Vanmorgen moesten we onze beperkingen toegeven. En zelfs mocht het kindje
niet in Batangafo, maar in het grote Gasthuisberg gelegen hebben, zou er
waarschijnlijk niet veel meer aan te doen zijn geweest. Dus uitleggen aan de
ouders dat hun baby stervende is, bij wijze van vertroosting vraagt de
chirurg hoeveel kinderen de mama heeft. Negen..., ja denkt ge dan, misschien
kan dat iets troost brengen. ...waarvan drie in leven. Ai.
Iets anders dan. Gisterenavond landde het vliegtuig van het
Wereldvoedselprogramma, onvoorzien, op onze sinds een week geopende piste
van Aéroport Batangafo. De twee piloten en een passagier kwamen van Birao
(in het verre oosten tegen Sudan), waren eerst uitgeweken naar Bangui wegens
onweer, en zijn dan nogmaals moeten uitwijken, en uiteindelijk naar Kabo
gegaan, voor het donker was. Gelukkig is er dan MSF om deze vluchtelingen op
te nemen en hen een slaapplaats en eten te kunnen aanbieden, ik vraag me af
wat die twee Canadezen die bijna geen woord Frans praten anders hadden
gedaan. Het hotel hier is al jaren in jaarlijks verlof, en zelfs een echt
restaurant is er niet. Ok, we hebben nog een wederdienst tegoed van hen dus.
Grappig ook dat die piloten zelfs in Afrika en 's avonds als
vrijetijdskledij in hun wit uniform met insignes rondlopen. Beroepseer
zeker? Moet ook wel een ervaring zijn om hier als piloot te werken, zonder
veel terreinkennis, en zonder veel kaarten. Vanmorgen bij het krieken van de
dag, of neen, ze zijn in hun bed blijven liggen tot iedereen al aan het werk
was, en in de vroege middag dan, zijn ze terug vertrokken. Voordien hadden
we nog het emotioneel afscheid van Jean-Jacques en Fabrice.
Ah, en voor hen die het interesseert, ik heb ondertussen mijn vijf gsm's die
ik op bestelling van Europa meegebracht had, van de hand gedaan. Eigenlijk
zou ik er veel winst op kunnen gemaakt hebben, want zulke dingen zijn hier
echt wel gegeerd, en veel te duur in dit land. Maar er is me ook al gevraagd
of ik mijn mp3 niet verkoop, zelfs mijn laptop (neen, dat doe ik niet), en
voetbalschoenen. Ge ziet, hier is nog veel potentieel om handel te drijven.
Alles is hier zo duur omdat het land zo afgesloten ligt, niet aan zee, en
afhankelijk is van commerce via Kameroen. Transportkosten zijn ook
torenhoog. Een bak cola kost in Bangui 7 euro, hier kost het 18 euro. Niet
echt eerlijk he? Begrijpelijk wel, want als ge ziet hoeveel camions er op de
modderige weg kantelen, hoe lang ze erover doen als de weg enkele dagen
ontoegankelijk is wegens regen, of hoe vaak ze ook nog overvallen of
"getaxeerd" worden, dan snapt ge het verschil in prijs.
Hm, ga het hier eens bij laten voor vandaag. Groeten in Belgenland.
tot de volgende keer maar weer,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten