rivier te gaan; gelukkig zijn er ook mensen die iets ondernemender zijn. Dus
zijn we met Martial en Jessica vandaag in een prauw een stukje de rivier op
geweest. Roeien tegen de stroom, naar een kleine zijarm van de grote rivier,
wat vogels gezien, geen krokodillen of nijlpaarden gespot. Daarvoor moesten
we aan de andere kant zijn, maar de nijlpaarden heb ik voor een volgende
keer gelaten, naar het schijnt zijn het niet zo'n vredelievende beesten.
Verse vis gekocht, nog levend in onze boot gedropt. Het was werkelijk ideaal
weer, want ik wil me niet voorstellen hoe het zou zijn als het regent in
zo'n bootje op de grote rivier. En een beetje roeien als ontspanning kan ook
geen kwaad.
In de namiddag dan de andere ontspannende activiteit: voetballen. Al werkt
het een beetje op mijn zenuwen dat ik de laatste twee volleybalmatchen
verloren heb, en nu met het voetbal terug. Maar erger, het spel was niet
echt fair-play, een vriendenmatch kon ik het niet meer noemen. Ik had bijna
goesting om te zeggen, goed, als het zo moet, dan doe ik niet meer mee. (en
geef de bal dan ook maar terug) Maar dat lijkt me dan nogal kinderachtig dat
het jongetje met de bal beslist wat de spelregels zijn. Ook al is de arbiter
soms stekeblind. Zoals een vrijschop die in doel gaat maar dan afgekeurd
wordt omdat ik zogezegd buitenspel stond. Terwijl ik nog voordien een meter
meer achteruit was gegaan omdat hij naar me keek, zeg dat dan voordien he.
Vrijtrap genomen, prachtig in de haak, joepie, neen afgekeurd, die witte
daar staat buitenspel. Sta ik daar mooi voor aap. Buitenspel, in geen
lichtjaren, maar ja, de scheids is zoals altijd onfeilbaar.
Na zondag begint natuurlijk weer een nieuwe werkweek. Ik moet nog de
statistieken van de voorbije maand maken en opsturen, een vorming voor de
verplegers voorbereiden, de overdracht van onze persoonlijke rekening voor
het eten in huis doen, de huisapotheek nakijken. En tussendoor natuurlijk de
zieken zien en de consultaties superviseren. Ik heb een voorgevoel dat ik
weer niet zoveel zal meespelen met het volleyballen, wat de kwaliteit van
mijn opslag niet bevorderd.
Een lichtpuntje als ik het zo mag noemen is wel dat onze kokkin, Adeline,
ziek is, ze heeft een appendicite gehad, en heeft na de operatie drie weken
verlof gekregen. Van ons mag ze er zelfs meer hebben, want dat betekent dat
de zondagskok Eloi elke dag van de week eten maakt. Elke dag zondag. Hm. En
met de verse lading chocolade van de nieuwe chirurg, Jean-Paul, is ook het
dessert verzekerd. Denk toch dat ik volgende zondag terug wat beweging ga
kunnen gebruiken zo.
Verder hoop ik dat volgende week mijn laptop met het vliegtuig vanuit Bangui
aankomt, zodat ik terug wat autonomer kan werken, en ook wel eens een
muziekje opzetten 's avonds.
groeten vanuit het warme hart van Afrika,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten