zandkorreltjes lichter die met de hevige regenbuien van deze week richting
oceaan zijn afgedreven.
Verandering van ploeg: Fabrice en Jean-Jacques, twee logistiekers met wie we
vier maand het huis gedeeld hebben, gaan terug naar Parijs en Haïti, en
Housama, die eigenlijk eerst in Kabo zat, komt Fabrice nu hier vervangen.
Hij had er genoeg van in Kabo: onveilig, altijd wat, en eigenlijk weinig
werk voor constructies en zo, want geen bevoorrading. Dan is Batangafo wel
anders, want hier heeft ondertussen heel het ziekenhuis een facelift
ondergaan. En hier pikken de militairen ons volleybalveld niet in. Ok,
sommigen spelen (in burger) mee, maar daar kan ik niks op tegen hebben.
Na een tijdje in Afrika beginnen sommige dingen zo gewoon te worden, dat ge
ze doodnormaal gaat vinden. Het is een beetje zoals die reclame op de
luchthaven in Parijs voor een bank: wat voor de ene kunst is, is voor de
andere kitch, en vice versa. Gezond versus ongezond, hip of démodé,
conservatief of vernieuwend, week of weekend, goed of slecht, normaal of
abnormaal: alles hangt ervan af vanuit welk standpunt en achtergrond ge het
bekijkt. Zo ga ik het na vier maanden volkomen normaal vinden dat een meisje
van 15 bevalt (enkel abnormaal dat ze een keizersnede nodig had, maar het
feit dat ze moest bevallen niet), dat ge precies alleen maar kinderen op
straat ziet, en dat de volwassen die ge dan tegenkomt achteraf jonger dan
uzelf blijken te zijn. Een baby die maar een beetje ondervoed is, dat vind
ik maar een fait divers (logisch, als er tien anderen zijn die uw aandacht
nodig hebben), ziekenhuismateriaal dat verdwijnt met de patiënten, ten dode
opgeschreven kinderen die we niet kunnen helpen omdat ze een gecompliceerde
operatie nodig hebben.
Maar soms moet ik ervoor opletten de zaken niet teveel te relativeren, en te
rebelleren als het nodig is. Bijvoorbeeld weet ik nu bestaat er een
waterkansje voor sommige kinderen met bijvoorbeeld een hartprobleem. Er is
een organisatie van Franse ziekenhuizen "Le chaîne de l'espoir" die om de
zoveel tijd een ploeg stuurt om Afrikaanse kinderen in een uitgerust
hospitaal te opereren.
Toch kan ik nog altijd niet wennen aan de geiten in het hospitaal, ik erger
me er meer en meer aan. En de toffe Afrikaanse gewoonte om voor elk probleem
telkens de hulp van hogerhand te zoeken: we zouden een mortuarium nodig
hebben, dus moet MSF daar maar voor zorgen, er is geen licht genoeg hier,
MSF?, we hebben een kostuum nodig, MSF?? Afin, maar het gaat toch goed in
het algemeen.
Ik hoop dat de verbinding met Bangui nu een beetje frequenter en
gemakkelijker wordt, nu dat er een vliegtuig regelmatig zou langs moeten
komen. Zodat er minder tekorten in medicatie en materiaal zullen zijn, en
zodat we misschien ook eens wat bezoek en nieuws vanuit de rest van de
wereld krijgen. Maar dat nieuws hoeft niet met het vliegtuig te komen, dat
mag ook per satelliet.
Voor wie hevig geïnteresseerd is in de algemene toestand hier in de
Centraal-Afrikaanse Republiek, verleden week is er een uitgebreid artikel in
"The Independant" verschenen: Inside France's Secret War. Waarschijnlijk
vindt ge het wel op internet. Maar zoals de titel duidelijk weergeeft, er is
geen sprake van enige nuance, en het is geleden van een voetbalverslag van
de hand van François Colin dat ik nog zulke eenzijdige journalistiek heb
mogen lezen. Maar slechte publiciteit is ook publiciteit he, zodat men
tenminste weet dat er zoiets als Centraal Afrika bestaat.
Jullie wachten dus nog steeds op een nieuwe regering, hier telt men de dagen
van de president, vroeg of laat zal hij toch weer vervangen worden, maar dat
zal ongetwijfeld niet op democratische wijze zijn. Wat mij betreft, mogen ze
nog even wachten tot volgend jaar om een nieuwe revolutie te doen, al zal
het allemaal niet veel verschil maken of veel ophef maken. Och, misschien
moest ik jullie toch maar geruststellen in plaats van over revoluties te
spreken dat helemaal niet aan de orde van de dag is. Deze week hebben we
helemaal geen gewonde militairen moeten oplappen, en het is hier eigenlijk
zoals altijd heel rustig. Dus ik slaap op mijn twee oren, behalve donderdag,
toen de bewaker al om 5u30 het onkruid begon uit te kappen aan de andere
kant van mijn raam.
Tot later,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten