op een rustige zondagmorgen

...ging ik eens naar de kerk in Batangafo. Wat een schouwspel. Het is niet
dat het anders rustig is, maar deze keer was het toch wel veel gefeest. Kerk
bomvol, en swingen dat dat doet. Ik had de indruk dat hier harder gedansd
werd dan in de gemiddelde Belgische discotheek. En dan nog een stoet van
offergaven, die al dansend de kerk doogedragen worden: maniok, aardappelen,
fruit,... Soms is het toch een raar gevoel, te weten dat ge daar maar met
twee blanken in die kerk zijt: gij, en nog een blanke aan een kruis vooraan.
Ok, maar dat was verleden week.

Deze week was ik van wacht, dus ging ik op een rustige zondagmorgen naar het
ziekenhuis een zaaltoer gaan doen. Ik was net klaar met een dronkenlap die
aan het stuipen was (ja, die vindt ge overal hoor), toen ik over de radio
bericht kreeg: even buiten de stad was een camion gekanteld, of we met een
ploeg de gewonden konden gaan halen. Dus even een paar vrijwillige
verplegers opgetrommeld, de chirurg begon zijn scalpel al te scherpen, en
dan naar de plaats van het onheil. Je zou verwachten dat hij ergens
gekanteld was net in een bocht of in een afdaling, maar het was gewoon een
stuk rechtdoor waar een tientonner op zijn zij lag. Je moet het maar kunnen,
om die op zijn kant te leggen, maar de chauffeur had net ervoor nog een
waarschuwing van de commissaris gekregen dat hij gedronken had, en dat hij
goed moest opletten. Hij had hem beter tegengehouden verdorie. Dus ter
plaatse aangekomen: schade opmeten, zien wie het eerst weg moet, en
organiseren. Het had erger kunnen zijn: 1 dode, vier zwaargewonden zonder
levensgevaar, en tien lichtgewonden. Zo was het toch middag voorbij eer
iedereen in het hospitaal terug was.

Elk nadeel heb zijn voordeel (is dat niet Johan Cruyff die dat zegt): dus
kregen we felicitaties van de chef de centre voor ons goede werk. Ge moet
weten dat de zus van de commissaris bij de gewonden was en geopereerd was
voor een dubbele enkelbreuk. Maar die felicitaties waren toch wel speciaal:
een dag voordien, na een aanvaring met de chef de centre, werden ik en de
MSF-verpleegster de toegang tot het hospitaal ontzegd: een conflict dat
voornamelijk draait om zijn geld en hiërarchie. Na een uurtje, zonder
excuses van onzentwege uiteraard, maar na bemiddeling van onze logistieker,
mochten we terug ons werk gaan doen. Maar het is nog steeds op voet van
oorlog werken. (eerder een personenkwestie ook, want zijn plaatsvervanger is
een zeer beminnelijk man, maar de chef de centre heeft ergens een vijsje
los) Vandaag dus toch felicitaties, we zullen zien wat morgen weer brengt,
zo is het nooit vervelen.

Trouwens, verleden week waren we met twee dokters, (eentje ziek geworden en
moeten terugsturen naar de hoofdstad), sinds zaterdag ben ik alleen. Met een
anesthesist en chirurg ok, maar de bedoeling is dat die hun operatiezaal
niet uitkomen. Want de andere dokter heb ik vrijdag moeten meedelen dat zijn
zus gestorven was. Dus zaterdag moest die terug voor de begrafenis. Ik ken
de preciese omstandigheden niet, maar hij vertelde achteraf dat ze al een
tijdje depressief was, sinds haar ex-man, die naar Frankrijk verhuisd was,
plotseling de twee kinderen kwam halen.

Bijna elke week moet er iemand gerepatrieerd worden voor een overlijden, en
bijna elke dag moet ik ziekebriefjes tekenen: logisch ook, met meer dan 100
werknemers, maar ook gezien de hygiëne en levensomstandigheden. En gezien de
malariamuggen. Mensen klagen misschien niet zo rap (alhoewel, hangt er
gewoon vanaf wie), maar zijn zeker vaker ziek. Tandbederf bijvoorbeeld, maar
ik heb al eens eerder gezegd dat we hier ook Tandartsen zonder Grenzen goed
zouden kunnen gebruiken, neen? En nog iets over onze werknemers, we waren
toch wel even geshockeerd toen we vernamen dat onze radio-operateur zijn
vrouw voorstelde. 13 jaar. Al wisten we dat het hier vaak gebeurd, zeker
onder de moslimbevolking, en al zien we zulke zwangere meisjes wel op de
operatietafel voor een keizersnede, als ge dat moet vaststellen bij uw eigen
medewerkers, dan zijt ge daar toch wel niet goed van.

Over zwangere vrouwen gesproken, we hebben donderdag weer vijf weeskindjes
gemaakt: vrouw van veertig aan haar twaalfde zwangerschap, vier kinderen nog
in leven plus de vijfde nu die per keizersnede is gekomen. De vrouw heeft
het nog twee uur overleefd, en is dan doodgebloed. Ze was niet meer te
redden. Ondertussen zijn we wel begonnen het personeel duidelijk te maken
dat er gereanimeerd moet worden wanneer een patiënt gestorven is, en dat ze
de dokter moeten roepen bij een overlijden. Want ze hebben totaal de reflex
niet om nog iets te doen als iemand stopt met ademen. Zo ben ik dus
zaterdagnacht nog gaan vaststellen dat het kind dat ik eerder die avond
opgenomen had gestorven was. Lever en nieren naar de knoppen, ik gebruik het
niet graag als excuus, maar hier ik heb geen andere diagnose dan dat het
kind vergiftigd is door traditionele kruiden.

Zo ben ik volle vaart aan mijn laatste week begonnen, over twee dagen komt
de aflossing aan, en kan ik mijn afscheid beginnen voorbereiden. Toch hoop
ik dat niet alle dagen even hectisch zijn. En misschien, misschien zou ik
volgende week wel eens een rustige zondagmorgen kunnen hebben, om uit te
blazen van het afscheidsfeest zaterdag. En zo kan ik me al beginnen
voorbereiden op mijn eerste verkoudheid als ik terug in een koude
decembermaand aankom.

warme groeten vanuit Batangafo,