zijn werknemers. Zo zei men me ooit bij m'n eerste voorstelling van MSF dat
men bij de recrutering de voorkeur geeft aan vrijgezellen (naast andere
vereisten als talenkennis en zo), onder andere omdat in den vreemde vele
relaties beginnen en eindigen. Aan de ene kant klopt dat promiscue imago
"sans frontières" niet echt met de realiteit die ik heb gezien, en is ook
een relatie binnen MSF perfect combineerbaar, zo zijn er heel veel.
Anderzijds heeft MSF niet de pretentie om missionarissen te zijn, en ook die
waren niet altijd van het zuiverste wijwater.
Maar de interne regels zijn dan weer wel vrij strikt: relaties met lokale
personen worden "afgeraden", maar in hoeverre kan een werkgever daarin gaan?
Hoever mag men ingrijpen op het privéleven van mensen? Ik zit hier
bijvoorbeeld vandaag met F. die twee weken geleden een tijdelijke vriendin
had die enkele nachten op zijn kamer verbleef. Hij had het wel eerst beleefd
gevraagd aan zijn huisgenoten. Nu dit ter ore gekomen is van de coördinatie,
blijkt dit een veiligheidsprobleem te geven. Wegens problemen in het
verleden hier in Batangafo, is het niet meer toegestaan bezoek op de kamer
te ontvangen. De regels veranderen van vandaag op morgen. En wat in de
hoofdstad wel mag, mag hier driehonderd kilometer verder niet: iedereen
gelijk, maar sommigen gelijker dan anderen?
Zo komt het dat E. , de andere huisgenote die reeds anderhalf jaar een
duurzame relatie heeft met D. , een lokale verpleger, nu in de problemen
komt: wegens de veiligheid mogen expats na 19u30 normaal niet buiten hun
huis verblijven (behalve als ge opgeroepen wordt voor de wacht uiteraard),
maar nu daarbij komt dat ge niemand meer moogt ontvangen, wordt haar relatie
haar de facto onmogelijk gemaakt. Als ge daarbij weet dat het ook niet
toegestaan is om in Centraal-Afrika (ook begrijpelijk wegens de
veiligheidstoestand) ander bezoek (bijv. vrienden uit Europa) te ontvangen,
dan stelt een mens zich toch de vraag hoe ver men kan gaan. Per slot van
rekening blijven het mensen: welke Belgische werkgever dicteert het leven
van zijn personeel 24 u op 24 en gaat zo ver in de controle van hun
privéleven?
Illustreert dit dan toch dat het imago van flierefluiters niet helemaal
onterecht is? Uiteraard, maar ik hoop dat dit voor niemand een reden kan
zijn om minder geld aan een organisatie als MSF te geven, zelfs niet als dit
gepaard gaat met veel discussies, huiselijke strubbelingen, verlies van
energie, tijd en efficiëntie. Zonder twijfel spendeert men daar veel te veel
tijd aan, en dan zeg je, waar ben je mee bezig (wazemmemeebeijzig!), als je
het echte dagelijkse werk waarvoor je gekomen bent vergeet. Maar daarnaast
is er zeer veel nuttig werk dat wel gedaan wordt en vooruit gaat en nodig
is. En je kan toch niet zeggen aan de mensen die het nodig hebben of aan de
lokale werknemers, dat omwille van affaires en tijdverlies van expats je hen
in de steek laat?
Ik hoor u nu al komen of dat dan ook voor P.B. geldt? Voor zij die het
willen weten, ikzelf ben wat dat betreft (en ook andere zaken misschien?)
geen typische Arts zonder Grenzen. Paul-Sida, ik hoor het nog zo, wel in
verband daarmee, vandaag een van onze consultanten op spreekuur gehad, een
hiv-positieve verpleger. Nu ik de enige expat-dokter ben hier, heb ik ook de
verantwoordelijkheid gekregen over de gezondheid van al het personeel. Want
er is hier een kleine reorganisatie geweest: voor mij is beslist dat ik
voorgoed (tot december) in Batangafo blijf, ik keer dus niet meer terug naar
Kaga Bandoro, waar ik vijf dagen geweest ben. Hier in Batangafo krijg ik
meer verantwoordelijkheden (meer werk, hopelijk niet meer stress, vergeet
trouwens dat het hier in Afrika een stressvrij leven is), maar ik kan goed
samenwerken met de twee lokale dokters en al de verplegers en consultanten.
Zo kan ik nu ook een beetje verder kijken dan de dag van morgen en me een
aantal objectieven stellen, er valt nog veel te verbeteren.
In september trouwens komt er terug een chirurg, drie keer telkens iemand
voor twee maanden. En een van de namen die circuleert is die van Reginald
Moreels, u welbekend? Man met een bewogen carrière: na 15 jaar of zo MSF,
anorexie gehad en genezen, naar de politiek gegaan, staatssecretaris
ontwikkelinssamenwerking, geleerd dat hij niet voor de politiek gemaakt is,
en terug van nul begonnen bij MSF. Maar iemand met hopen, neen bergen
ervaring en een heel interessant persoon om mee samen te werken denk ik.
Bernard Kouchner zou nog net iets interessanter zijn, maar die zit voorlopig
nog steeds in de politiek (de huidige Franse minister van Buitenlandse
Zaken, mede-oprichter van MSF). En trouwens, Kouchner kent geen Nederlands,
met Reginald kan ik dan lekker onder ons in het Nederlands babbelen.
Nog even een update van de politieke en militaire ontwikkelingen in het
land: Abakar, een van de luitenants van een rebellengroep, is donderdag
gedood in een treffen met de andere rebellenbeweging.Lijkt eerder een soort
gerichte moordaanslag, enkel de chef en zijn rechterhand zijn omgekomen, zit
toch ergens een reukje aan denk ik.
Ah ja, en woensdag, op onze verlofdag hebben we voor het eerst in twee maand
iets met de equipe georganiseerd: 's middags een voetbalmatch (tweemaal 15
minuten, maar zelfs dat was al veel, want de zon en de tegenstanders waren
onverbiddelijk), toch met 2-1 gewonnen (dit geheel terzijde), en daarna een
barbecue met twee lekkere geitjes (eerst ritueel geslacht voor de moslims
onder ons) en kiekens (wist niet dat ge dat ook ritueel moest slachten,
blijkbaar alles behalve vissen), en erna een pintje drinken en dansen. Al
het beschikbare bier van de stad was gemobiliseerd (drie bakken en een half)
en een grote radio op batterijen, die cassetjes speelde met voornamelijk
Congolese of ook Ivoriaanse muziek.
dat was het dan weer voor vandaag
Geen opmerkingen:
Een reactie posten