2 maand pizza Batangafo

Dat is nu ongeveer 2 maand dat ik hier in Batangafo ben, het begint zo een
beetje gewoon te worden. Ik heb niet teveel vertaling meer nodig bij de
consultaties, ken bijna iedereen bij naam, en voel me thuis in het hospitaal
en voel me ook nog in het hospitaal als ik thuis ben, zeker op een
wachtweek. De stad is hier eigenlijk altijd heel kalm, zeker in vergelijking
met de verhalen uit Kabo, bijgenaamd Kabul, met zijn reputatie van het wilde
westen. Daar moeten ze af en toe in de "safe room" als er oproer in de stad
is, hier dromen we ervan om ook eens in de "safe room" te mogen, om dan
meteen het rantsoen chocola aan te slaan. Ook mijn eetgewoonten passen zich
aan aan Centraal Afrika, zodat ik meestal koud eet (omdat ik te lang werk in
het ziekenhuis 's middags), en wekelijks worden we getrakteerd op een pizza
Batangafo. Adeline, onze kokkin, heeft niet echt Italiaans bloed in haar
aderen: pizza bestaat hier uit een halve berg deeg, met erbovenop wat vulsel
en olijven uit blik, maar gelukkig zijn er de zondagse kookkunsten van Eloi
en aubergines.

conversatie met Dr. Hervé bij het ziektebed van een patiënt:
-hier zouden we een gastroscopie kunnen vragen (naar de hoofdstad sturen
daarvoor)
-ja, maar dat doen we niet meer in Centraal-Afrika
-?
-om medicolegale redenen
-ah?
-de gastro-enteroloog is verleden jaar overleden
-dé gastro-enteroloog?
-ja, er waren er voordien twee, maar één werkt nu in Frankrijk, en de andere
is dus overleden
-dus nu is er in gans de Centraal-Afrikaanse Republiek geen
gastro-enteroloog?
-neen, er zijn er wel vier in opleiding, maar dat duurt vijf jaar

(verklarende woordenlijst: gastroscopie is een onderzoek waarbij men met een
camera in de maag kijkt, een gastro-enteroloog is een maagdarmspecialist, en
medicolegaal wil zeggen dat een gewone dokter daar wettelijk niet voor
bevoegd of gediplomeerd is)

Deze week is ook de chirurg gearriveerd, (ze gaan elkaar om de twee maand
afwisselen, allemaal Belgen), en daarmee ben ik ook een beetje geïnformeerd
over de stand van zaken in België. Nog een weekje en ik verlaat deze plek om
voor even tussen twee Air France vluchten uit te rusten in het moederland.

Ah, en voor Thomas: de paradijsvogels die hun nest in de palmnotenboom
hebben naast het laboratorium, die beginnen uit te vliegen nu: het zijn er
van die gele met een lange staart.
Voorlopig niet veel meer nieuws, het verandert hier niet echt snel dus ben
ik weer uitverteld.

groeten,