Het is een warme dag. Heet eigenlijk, enkel een licht briesje geeft wat
verkoeling voor de koeien en geiten die tussen de gebouwen doorlopen. De
schaduwplekjes zijn reeds bezet. Daar onder de luifel de moeders met hun
kinderen op de schoot, wachtend op de consultatie. Ginder aanschuivend bij
de
apotheek anderen voor hun medicatie. Daar onder de boom enkele mannen
languit op een
tapijt, aan het ramadammen.
Aan de materniteit is het vandaag rustig, of zo lijkt het toch. Maar de
drukte van de consultaties die nu naar hetzelfde gebouw zijn verhuisd maakt
veel goed. Het oude gebouw van de consultaties ligt er nu verlaten, maar
opgeknapt bij, mist enkel nog een likje verf. De twee generatoren draaien
afwisselend sinds 48 uur: de chirurg heeft veel geopereerd. Maar toch geen 2
dagen aan een stuk, de reden daarvoor is de beademing voor een baby.
Ondertussen in de pediatrie is het chaos alom. Alle bedden zijn bezet, en de
patiënten blijven maar toekomen. Welke patiënt kunnen we nog ontslaan? Wie
moet zijn behandeling nog krijgen? Voor wie is dit bloed? Zijn de labotesten
goed? Heeft iedereen zijn melk gehad? Nog drie infusen te prikken links en
nog twee spuiten rechts. Aandacht bij de zaak, niet laten afleiden door dat
theater bij chirurgie.
U kijkt toch naar chirurgie? Wat gebeurt daar? Drie legervoertuigen vol
gewapende soldaten komen binnengereden en droppen een kameraad recht in een
hospitaalbed, voor iemand de orde kan of durft zetten. De chirurg kan nog
net toekomen om de ongelukkige de laatste sacramenten toe te dienen. Weet
niet of hij dat effectief gedaan heeft, in elk geval zal het slachtoffer het
nodig gehad
hebben. Gelukkig kan de heelmeester zich nog nuttig maken door een kogel uit
een arm te
verwijderen. Wanorde: het is niet zo eenvoudig om 25 soldaten die pas in een
hinderlaag zijn gevallen en een makker hebben zien doodgaan tot de orde te
roepen en duidelijk te maken dat ge zomaar niet met uw kalashnikovs in het
ziekenhuis binnenvalt. Terwijl ze voor de deur van de reanimatiezaal staan
te wachten, ligt aan de andere kant van die deur een patiënt zijn testament
te maken. Het is onze andere vriend, de rebel die er al drie weken ligt te
herstellen na een beenwonde. Als de groene mannetjes buiten hem ontdekken,
heeft hij meer te vrezen dan zijn been.
Maar we lieten onze aandacht dus niet afleiden. Want neen, ik ben nog
steeds bij de pediatrie. Bedbezetting 110%. Twaalf ondervoede kinderen. Vier
transfusies aan het lopen. Ah, en de kleine met zijn zuurstof. Min of meer
onder controle. Rantsoeneren we de krachtvoerporties voor de ondervoeden?
Wel of geen intraveneuze medicatie? Want "Bangui" heeft ons weer niet de
gevraagde voorraden geleverd, en behalve de morfine, de verf, en de tape (en
honderd andere kleine dingen), verminderen de infuusnaalden (de kindermaten
zijn al twee weken uitverkocht) en de voedselpakketjes ook aan snel tempo.
Soms is de bevoorrading en de communicatie toch niet optimaal bij MSF. Maar
in vergelijking met andere organisaties gaat het toch nog. Het
wereldvoedselprogramma die ons al 6 maand een nieuwe lading rijst, olie en
maïsmeel beloven, Caritas die zijn rijstzakken zomaar uitdeelt (dat geeft
nogal een spektakel om op een zondagmorgen ineens iedereen met zakken rijst
langs uw raam te zien passeren), COOPI die na een jaar terug vertrekken
wegens geen geld meer voor Centraal Afrika. En ons ziekenhuis, het draait
tenminste nog,
maar wat meer medewerking van de hoofdstad en "Brussel" zou soms welkom
zijn.
En terwijl de bloedzakjes langzaam leegdruppen, de pilletjes ingeslikt
worden, de baby's geboren worden en de chaos opklaart, knorren de varkentjes
in het ziekenhuisdomein
rustig verder onder de zachtjes dalende zon. Batangafo, het leven zoals het
is.
veel groeten,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten