vakantie

Vakantie!

Heb er lang naar uitgezien, het zal kort maar zeer deugddoend zijn: woensdagmorgen vertrokken in Batangafo, vrijdagmorgen in Brussel, woensdagavond terug en vrijdagavond al weer terug in Batangafo. Het eerste deel van de reis (ik schrijf vanuit Bangui) is zonder problemen verlopen. Ik had wel de indruk dat het alsmaar harder regende als we dichter bij de hoofdstad kwamen, en het is hier ook iets warmer. Batangafo is eigenlijk heel aangenaam van klimaat, maar als het minder en minder regent kan het zijn dat de woestijn vanuit Tsjaad tot daar afzakt, wat maar 100 km is.

Voor het vertrek nog heel wat aanvragen gekregen om vanalles mee te brengen vanuit het beloofde land Europa, zoals voetbalschoenen of weer een nieuwe volleybal, zelfs een wildvreemde die me doodleuk komt vragen of ik er niet voor kan zorgen dat ze terug kunnen basketten: enkel een plank en een basketbal. Waarom zou ik daarvoor moeten zorgen? Timmer zelf uw plank en als ge wat samenlegt kunt ge toch ook nen bal kopen? Soit. Onderweg als we stoppen voor een theeke nog een vrouw die bij me komt bedelen omdat ze honger heeft, en dat terwijl ik juist een gegrilde maïs krijg van Blaise, de chauffeur, moeilijk. Maar ge kunt toch niet iedereen geven?

Tijdens de rit krijgt Blaise nog het bericht via de radio dat zijn broer overleden is. Was al een tijdje ziek. Ik heb niet verder gevraagd: ik zie het Aids-spook elke dag ronddolen in het ziekenhuis: terminale patiënten die komen om te sterven, ondervoede aidsweesjes, tuberculosepatiënten, bloeddonoren die we moeten weigeren wegens een slechte test. Maar we mogen en kunnen hun niet zeggen dat ze seropositief zijn, want we hebben op het moment geen behandeling en geen test ter bevestiging.

Halverwege kruisen we Dr. Gbane, de medische coördinator, die Batangafo gaat bezoeken: hij heeft slecht nieuws, het raakt me. Arthur, onze verpleger met Aids, die sinds drie dagen niet meer kon werken, ik bezocht hem elke dag thuis, maar hij ging heel snel achteruit en maandag hebben we hem moeten terugsturen naar Bangui, in een slechte toestand. Dinsdagavond is hij overleden in het ziekenhuis in Bangui. Arthur, met wie ik verleden week nog een thee aan het drinken was, die me vertelde over zijn periode toen hij als medisch verantwoordelijke voor een diamantfirma werkte, een bende maffieuze Italianen. Hij kon goed vertellen, over MSF-Holland of toen hij als chauffeur werkte. Arthur die zo vriendelijk was, die zijn Kaposi kanker van zijn voeten (symptoom van zijn Aids) verborg voor zijn vrienden. Heb ik hem te laat teruggestuurd? Of was hij beter af in ons klein hospitaal dan in Bangui, waar op de dienst reanimatie één stagiair zes patiënten in het oog houdt? Ik weet het niet, ik zal het nooit weten. Arthur, ik zal nog aan u denken. Requiescat in pace. Brand een kaarsje voor hem, hij zal het nodig hebben in het vagevuur, want hij heeft het ook lang voor zijn vrouw verzwegen dat hij hiv-positief was. Maar hij was een goed mens.

Hier terug in internetland kan ik weer wat volgen wat er gebeurd is in de wereld: zoveel trouwers! Proficiat. Anderlecht al uit de Champion’s League voor hij begonnen is: ook proficiat, tja. Maar zo zal ik me als ik in december thuiskom al weer meteen als anders voelen. Ik ga me eens psychisch voorbereiden op een rustige Air Francevlucht.

Voor één week ben ik bereikbaar op polleboon@gmail.com, daarna zal het weer drie maand msfe-batangafo-sat@barcelona.msf.org zijn.

tot later,