woensdag

Amai, wat een week:

dat is nu al drie dagen achtereen dat ik zonder onderbreken van 7u30 tot 17u
werk (zonder eten of drinken), en dan 's nachts nog af en toe eruit moet
voor de wacht, het lijkt wel het leven van een stagiair of assistent in een
Belgisch ziekenhuis. Tussen 17u en 's nachts werk ik ook, maar eet ik ook
wel eens of typ ik een mail. Vandaag weer alle pagina's van het Grote
Ziekenboek gezien: terminale AIDS patiënt, ondervoede kinderen, andere
kinderen met tuberculose, zwangere vrouw met slaapziekte, kind van 9 maand
met slaapziekte en ondervoeding en malaria tegelijk, zwanger meisje van
twaalf, hepatitis A, huiselijk geweld, zware longontsteking, psychose,. In
Batangafo voor elk wat wils. Gelukkig is er vandaag niemand gestorven, of
toch niet bij mijn weten. Hopelijk zijn de laatste dagen van de week zoals
gewoonlijk wat kalmer.

Over sterfgevallen, er gaat geen week voorbij of iemand van het personeel
moet terug naar de hoofdstad voor een sterfgeval van een echtgenote, kind,
moeder, broer, zus,. Echt frappant hoeveel jonge mensen hier doodgaan:
longontsteking, AIDS, verkeersongeval, hartziekte,. Ik heb de indruk dat
hier enkel een feest is als iemand doodgaat. Ja, dat is de gewoonte om een
avond van rouw te organiseren, met drank, muziek en dans, om de dode al
feestend te herdenken. Zaterdag herdachten we het overlijden de week
voordien van de vrouw van Serge, en het heeft naar het schijnt tot 6u 's
morgens geduurd. Wij moesten wel al om 19u30 terug in huis zijn, na een
beleefdheidsbezoekje van een halfuur: een beetje gênant vond ik dat je niet
eens deftig je medeleven kan betuigen.

Soms is het wel hard om te verwerken, zo'n dagen: als je van hot naar her
moet lopen, en daarbij moet beseffen dat je je werk niet goed kan doen: je
ziet patiënten vlugvlug, want nog zoveel te doen, je haspelt dingen af en
hoopt dat je geen kapitale fouten maakt. Ik zeg niet dat ge anders gek wordt
in Batangafo, maar het is best dat je veel hebt om op terug te vallen. En
eerlijk gezegd, de levenskwaliteit 's avonds is er sterk op vooruit gegaan
de laatste week. Met de douche gerepareerd zodat er niet meer zo'n miezerig
straaltje uitkomt kan je je dag goed beginnen. En met dat de kokkin ziek is
(malaria) komt onze kok van zondag nu ook in de week, en dan is het alle
dagen zondagse kost! En dat is echt wel een verschil. Ik ga nog een
dessertje van guyave en banaan nemen dadelijk. Een ijscrème zou daar goed
bij gaan, maar die is precies net op deze week (of was het dit jaar).

Nog goed nieuws is dat vrijdag de chirurg arriveert, en we dus terug
geplande ingrepen beginnen doen. Maar wel nog zonder anaesthesist, blijkbaar
een met uitsterven bedreigde soort: anaesthesisten zonder grenzen. Nog zo'n
soort die we wel zouden kunnen gebruiken zijn de tandartsen zonder grenzen,
want voor tandpijn kunnen we hier niets doen, behalve pijnstillers geven.

Ah, en dan ben ik nog vergeten te vermelden dat de wekelijkse voetbalmatchen
onder het personeel voortgaan, deze zondag toch al tweemaal 35 minuten
gespeeld, en ik heb het maandag aan mijn blauwe plekken gevoeld dat het niet
echt een veteranenmatch was. Onder een hete namiddagzon: is het de opwarming
van de aarde, ik weet het niet, maar het heeft hier al een week bijna niet
geregend, terwijl augustus normaal het toppunt van regenseizoen is.

Ik zal jullie verder op de hoogte houden van de stand van de pluviometer en
van de uitslagen van de voetbalmatch (oh ja, 2-2, verloren met penalty's),
dus tot de volgende,