Wilt ge het echt weten?
Wel, terwijl jullie daar thuis op mijn gezondheid een glas champagne heffen,
wordt ik om 4u 's morgens wakker van de walkie-talkie die me voor een
spoedgeval naar het ziekenhuis roept, want ik was van wacht. Aan het ontbijt
dan een gelukkige verjaardag. Vanaf 's morgens vroeg al was het precies
drukker die dag dan anders, omdat het dinsdag geregend had leek het of alle
patiënten woensdag gewacht hadden tot woensdag. 's Avonds dan toch de tijd
voor een lekker geitje op de barbecue: ondanks de reputatie die het aan de
Holsbeeksesteenweg heeft, is geitenvlees heel lekker, mals ook en zeker als
het goed klaargemaakt is. Maar net toen ik me in de zetel zette om wat uit
te blazen van de dag kraakt de walkie-talkie weer en zo eindigt mijn
verjaardag waar hij begonnen is: in het ziekenhuis. Tussendoor heb ik wel
nog een mooi Afrikaans hemd als cadeau gekregen.
Voor het hypothetische geval moest ik me ooit wat ouder beginnen voelen,
zijn hier de huisgenoten die me op mijn jeugdigheid (en onervarenheid
wijzen): Jean-Marie zegt dan 'mon fils', zijn zoon is er 25, hij 44. Ben
hier de Benjamin van de missie, ook van de nationale staff denk ik dat de
meesten voorbij de dertig zijn.
Sinds gisteren heb ik hier terug bezoek van Karel, mijn Hasseltse metgezel
in Kaga Bandoro die terugkomt van Kabo (waar de situatie iets heter is dan
in het rustige Batangafo), en die op weg naar huis langs ons passeert, zo
kan ik ook eens af en toe wat Nederlands spreken tussen al het Frans, en
soms ook Spaans, door.
dat was het dan weer voor vandaag, meer nieuws later,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten