om aangeworven te worden? Vragen die ik weleens krijg.
Het antwoord is niet zo gemakkelijk: MSF heeft altijd mensen nodig, en dat
schommelt al eens welke posten er het moeilijkst te vinden zijn. Over het
algemeen wordt een op de drie kandidaten gerecruteerd. Het grote probleem
van MSF is ervaring: 40 % van de werknemers stopt na een eerste missie.
(oef, ik ben aan de tweede) En eens daar voorbij is het moeilijk om ervaren
werknemers te houden: velen trekken naar andere ngo's, bijvoorbeeld het
Internationale Rode Kruis, beter betaald, hogere eisen ook, nog
professioneler misschien, in elk geval niet gemakkelijk ook: daar kan je
niet kiezen waar je naartoe wil, je wordt ergens naartoe gestuurd waar je
twee jaar moet blijven. En dat kan dus ook een zwart gat op deze planeet
zijn. Sommige ex-MSF ers zoeken het bij VN-organisaties of bij de Europese
Unie bijvoorbeeld. Op het terrein kom je overal mensen tegen die hun
ervaring opgedaan hebben bij MSF.
Zo zijn er dus wel altijd mensen nodig, maar is er voor de coördinatieposten
ook een chronisch tekort aan ervaring: zeker de medco's (medisch
coördinator) zijn moeilijk te vinden. En mensen met enige ervaring gaan vaak
liever niet naar waar het wat moeilijker is, zo komt het dat mensen voor hun
eerste missie naar Somalië, Haïti of Darfur gaan, zij die het er kennen
weten dat ze liever ergens anders naartoe gaan. Al zijn er ook wel de
die-hards die jaren ervaring hebben en die willen gebruiken waar ze nodig
zijn. Het is echt een plezier om met zulke mensen samen te werken.
Maar Centraal-Afrika is momenteel niet erg gegeerd, zo zitten we dus
momenteel zonder medco, en met in totaal een stuk of vijf vacatures open.
Zeker als we het project terug naar zijn grootte van voor twee maanden
willen brengen, zal er terug vers bloed nodig zijn.
Dan wil ik nog een probleem voorleggen aan mijn lezerspubliek. Hoe ga je
hier in Batangafo om met kindermisbruik, vooral als er geen aanklacht is? Op
een paar weken zijn hier al een stuk of vijf gevallen in het ziekenhuis
gekomen, kinderen van vier, zeven, vijf jaar oud, die voor een ander
probleem komen, en waar we ontdekken dat ze misbruikt zijn. Maar de moeder
weet van niets. Voor haar is er geen probleem. In een regio waar wet en orde
onbestaand is (net nog gehoord dat de politie een vrouw geëxecuteerd heeft
wegens hekserij, ik dacht dat dat eerder iets voor pakweg 1654 was), waar ga
je naartoe met seksueel misbruik waar geen voor klacht is.
Vertrouwenscentrum kindermishandeling? Child Focus? Ik weet wel, vele
meisjes zijn hier moeder op hun 15e, maar een vierjarige met syfilis is toch
niet normaal he. Niet normaal, maar niet onfrequent hier blijkbaar. Maar
toch sta je met je handen in je haar. Machteloos. Zoals bij dat ondertussen
derde geval van hondsdolheid: eerlijk uitleggen aan de vader dat je niets
kan doen, is dan de enige optie. Maar als iemand een suggestie heeft, laat
maar weten.
Om met een positieve noot te eindigen, gisteren (de zondagskok) lekker
gefrituurde aubergines gegeten. En daarna gebakken termieten. Altijd als het
geregend heeft overdag komt er 's avonds een invasie termieten, en dat is
vervelend want die komen langs alle spleten en kieren naar binnen, maar ook
erg lekker, gebakken in wat olie en zout. Of nog een positieve noot: de twee
maand oude Paul, overlevend op grootmoedermelk in die tijd (moeder gestorven
na de bevalling), komt er stilletjes aan bovenop, elke dag komen er wat
grammetjes bij. Onze oplosmelk is bijna zo voedzaam als de wolvinnemelk voor
Mowgli of Romulus en Remus was.
groeten vanuit Batangafo, waar ik ondertussen mijn eerste maand gesleten
heb,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten