Heel de ochtend heeft het geregend aan een stuk, het veld ligt er nogal glad
bij, vooral op mijn voetbalschoenen. Gisteren, de laatste training nog net
kunnen meepikken na het werk, die van dinsdag gemist wegens teveel te doen
in het ziekenhuis. Hoewel mijn conditie nog niet je dat is, vond ik toch dat
nu ik me geëngageerd had, en ze me een plaats in de ploeg geregeld hadden,
ik dat niet kon weigeren. Dus mij naar het "stadion" gespoeid, schoenen aan,
truitje aan en spelen. Trouwens, had wat waterflessen meegepakt om te
drinken: zelfs lege plastic flessen zijn hier gegeerd, want ge vindt ze hier
niet. Een gepikt. Een goeie, vermoeiende, maar vooral faire match gespeeld.
Maar verloren, dju toch.
1-0 Het leven kan hard zijn. Heb een helft meegespeeld, had moeite om mijn
man te volgen. Ik kan het op mijn schoenen steken, ik ben zeker tien keer
uitgegleden. Of op de miserabele bal. Of de staat van het veld. Maar aan de
rust stonden we dus achter, hoewel we evenwaardig waren. In de 75e minuut
krijgen we dan een (terechte) penalty! Sensatie op het veld, alle supporters
bestormen het veld en scharen zich achter het doel. Voel de spanning, de
druk, Roberto Baggio, Clarence Seedorf,... Inderdaad: onze kapitein schiet
hem op de keeper. Toch geamuseerd, op naar de volgende keer.
Wat verder nieuws? Nu de chirurg vertrokken is, moeten we het met drie
dokters verderdoen. Omdat ik nog altijd ad interim ben, tot de mobiele
klinieken ooit in een verre toekomst misschien in augustus terug hervatten
( ik kijk niet verder dan morgen), is er nog steeds een vacature voor een
arts, liefst met ook chirurgische competentie: iemand geïnteresseerd?
Vanaf morgen dokter Jean-Marie een weekend in verlof, dus moet ik naast de
pediatrie ook de slaapziekte en de inwendige geneeskunde voor mijn rekening
nemen. En ik ben van wacht. Gelukkig is hij voor woensdag terug.
Ik begin me dus een beetje te settelen in Batangafo, en daarmee ook te
weinig tijd te hebben. En dan te zeggen dat ik hier niet eens een krant heb
om te lezen, dus wat er in de wereld gebeurt, daar heb ik geen idee van.
Gelukkig weet de wereld ook niet wat er in Batangafo gebeurt, dus staan we
quitte.
Voor foto's zal het wachten zijn tot ik terug ben in Bangui, en dat kan nog
wel een paar weken duren. Tot ziens, Paul
Geen opmerkingen:
Een reactie posten