van wacht zijn, maar ik wordt normaal niet zo vaak opgeroepen, oa voor een
jongetje dat door een slang in de ogen was gespuwd (sommige cobra's kunnen
gif spuwen).
Vannamiddag dus naar de voetbal geweest: Ascom tegen Castel in het
plaatselijke voetbalstadium. Enkele verplegers en de radio-operateur
speelden ook mee in de ploeg, dus er was veel bekend volk. Het stadium, dat
is een relatief vlak terrein van rode aarde, grotendeels kaal, maar met ook
plekken met lang gras waar de bal in blijft steken. (een beetje
vergelijkbaar met het sportkot dus, maar zonder putten of een bord "NIET
BETREDEN, PAS INGEZAAID" ). Als een van de weinige manieren van amusement in
dit stadje, is het voetbal hier zeer populair. Gans het veld rond stond er
volk twee rijen dik, ik schat zo'n tweeduizend man. Op een goeie 30.000
inwoners is dat toch niet slecht van opkomst. Er werd gespeeld met
voetbalschoenen en per ploeg waren de truitjes toch redelijk uniform, de bal
heb ik niet kunnen voelen, maar zag er toch niet zo praktisch uit. Ondanks
de beperkte accommodatie wel een toffe match gezien, goeie scheids, maar
uiteindelijk toch 0-0 geëindigd. Qua verwondingen is het ook beperkt
gebleven tot wat blauwe plekken en schaafwonden, verleden donderdag had er
nog iemand zijn sleutelbeen gebroken. De weersomstandigheden waren trouwens
gunstig, 25° en bewolkt, met wat gedruppel. Beter dat dan twee uur staan
kijken in de volle zon.
Nu ik volgende week niet van wacht ben, ga ik -hopelijk is mijn conditie nog
een beetje in orde- maandag naar de training gaan. Ik had dus toch mijn
scheenlappen en voetbalschoenen moeten meepakken. Al kan het wel zijn dat
ik, net nu ik hier een beetje begin in te burgeren, voor de volgende match
terug vertrek uit Batangafo, terug naar Kaga Bandoro. We kijken verder van
dag tot dag.
Vandaag maandag, eerste training: ik speel mee met de ploeg AJCA
(Association des Jeunes CentrAfricaines), samen met een vijftal verplegers
van in het hospitaal en wat lokale jeugd, maar van het MSF-personeel ben ik
wel de jongste (dus de J in AJCA is vooral jong van hart). Ik had me gehaast
om er op tijd te zijn, maar blijkbaar was iedereen nogal laat, wij dus nog
als eersten, en is het ook hier zo dat er zijn die enkel de match spelen
zonder te komen trainen. Afin, ik heb me heel goed geamuseerd, en ik zal het
morgen voelen vrees ik. Qua niveau kon ik toch goed mee, qua fysiek ook,
zelfs mijn voetbalschoenen zijn ok, maar ik weet niet wat het op groot veld
gaat geven. (nu was het maar vijf tegen vijf) Op naar de match van donderdag
tegen Castel!
Eerlijkheid gebied me te zeggen dat er ook spelers zijn die veel voor hun
ploeg overhebben. Zo is er een soldaat van het leger die ook meespeelt, en
verleden donderdag moest hij eigenlijk op patrouille, maar hij heeft gebrost
om match te spelen. Daarvoor heeft hem een paar dagen in het cachot moeten
zitten, de deserteur. Maar ja, voor je ploeg moet je iets overhebben.
Iedereen zou beter voetballen in plaats van te schieten, het zou heel wat
rustiger zijn. Trouwens, een andere soldaat had zich geblesseerd, niet in
het gevecht, maar in het voetbal.
Wat de algemene situatie hier betreft, in Batangafo is het rustig als
altijd, maar meer naar het noorden zijn er overvallers op de weg die
regelmatig auto's of camions beroven, dus daar kunnen we niet naartoe. De
rebellen die ook in het noorden zitten, zijn over het algemeen goed voor de
bevolking, en zorgen ook voor veiligheid op de weg door die bandieten te
verjagen. (ze hebben wel een maand geleden Elsa Serfass 'per ongeluk'
doodgeschoten, maar over het algemeen bezorgen ze weinig last, er valt mee
te spreken, in tegenstelling tot de overvallers). Als reactie is het
regeringsleger met steun van Tsjaad deze week een offensief begonnen, raad
eens wie ze dan als eerste doelwit kiezen: die struikrovers of de rebellen?
Uiteraard, de rebellen. Naar de bevolking wordt niet omgekeken, die lijdt,
pure machtspolitiek.
Nog wat nieuws van het huis: Ruslan, onze Oekraïense chirurg heeft gisteren
een heerlijke afscheidsbarbecue gemaakt. (een goede chirurg is ook een goede
kok) En vandaag ligt André, onze Canadese -excuseer Québequois- logistieker
ziek in bed. Maar ik denk niet dat er een verband tussen beide bestaat.
Terwijl ik hier dit mailtje zit te typen zit de gezonde rest van de
huisgenoten naar een gedubte Franse versie van Dumb & Dumber te kijken op
dvd, ik heb dus maar gepast.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten